๕. อังโกลกเถราปทาน (๑๙๕) เล่ม ๓๒

องฺโกลํ ปุปฺผิตํ ทิสฺวา มาลาวรสโมคตํ <913>

โอจินิตฺวาน ตํ ปุปฺผํ อคมํ พุทฺธสนฺติกํ.

ข้าพเจ้าเห็นต้นปรู มีดอกบานสะพรั่ง มีดอกสวยงามเป็นพวง จึงได้เก็บดอกไม้นั้นไปยังสำนักของพระพุทธเจ้า

สิทฺธตฺโถ ตมฺหิ สมเย ปฏิลีโน มหามุนิ

มุหุตฺตํ ปฏิมาเนตฺวา คุหายํ ปุปฺผโมกิรึ.

สมัยนั้น พระมหามุนีพระนามว่าสิทธัตถะ ทรงหลีกเร้นอยู่ ข้าพเจ้าจึงรอคอยชั่วครู่หนึ่งแล้ว โปรยดอกไม้ลงในถ้ำ

จตุนฺนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ปุปฺผํ อภิโรปยึ <914>

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ พุทฺธปูชายิทํ <915> ผลํ.

ในกัปที่ ๙๔ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ใช้ดอกไม้บูชาไว้ จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการบูชาพระพุทธเจ้า

ฉตฺตึสมฺหิ อิโต กปฺเป อาเสโก เทวคชฺชิโต

สตฺตรตนสมฺปนฺโน จกฺกวตฺตี มหพฺพโล.

ในกัปที่ ๓๖ นับแต่ภัทรกัปนี้ไป ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิองค์หนึ่งพระนามว่าเทวคัชชิตะ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีพลานุภาพมาก

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา องฺโกลโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

องฺโกลกตฺเถรสฺส อปทานํ ปญฺจมํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระอังโกลกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

อังโกลกเถราปทานที่ ๕ จบ