๒. ติณสันถารทายกเถราปทาน (๑๙๒) เล่ม ๓๒

ยทา วนวาสิโน <899> อิสิ ติณํ ลายติ <900> สตฺถุโน

สพฺเพ ปทกฺขิณาวตฺตา <901> ปฐพยา <902> นิปตึสุ เต.

ในกาลที่ข้าพเจ้าเป็นฤๅษีอยู่ในป่า เกี่ยวหญ้าถวายพระศาสดา หญ้าทั้งหมดนั้นเวียนไปทางขวาแล้วตกลงที่แผ่นดิน

ตมหํ ติณมาทาย สนฺถรึ ธรณุตฺตเม

ตีเณว ตาลปตฺตานิ อาหริตฺวานหํ ตทา.

ครั้งนั้น ข้าพเจ้าถือหญ้านั้นมาลาดที่เนินดิน และนำใบตาลมา ๓ ใบ

ติทณฺเฑ <903> ฉทนํ กตฺวา สิทฺธตฺถสฺส อทาสหํ

สตฺตาหํ ธารยุํ ตตฺถ <904> เทวมนุสฺสา สตฺถุโน. <905>

มาทำเป็นหลังคาบนไม้ ๓ อัน ได้ถวายพระผู้มีพระภาคพระนามว่าสิทธัตถะ เทวดาและมนุษย์ทั้งหลายในที่นั้น ถือทรงไว้เพื่อพระศาสดาตลอด ๗ วัน

จตุนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ติณํ อททึ ตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ติณทานสฺสิทํ ผลํ.

ในกัปที่ ๙๔ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ถวายหญ้าไว้ในครั้งนั้น จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายหญ้า

ปญฺจสฏฺฐิมฺหิโต กปฺเป จตฺตาโรสุํ มหทฺธนา

สตฺตรตนสมฺปนฺนา จกฺกวตฺตี มหพฺพลา.

ในกัปที่ ๖๕ นับจากกัปนี้ไป ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๔ ชาติ พระนามว่ามหัทธนะ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีพลานุภาพมาก

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ติณสนฺถารโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

ติณสนฺถารกตฺเถรสฺส อปทานํ ทุติยํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระติณสันถารทายกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

ติณสันถารทายกเถราปทานที่ ๒ จบ