arnon.worldเข้าสู่ระบบ

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน · ชคติวรรค

๕. อักกมนทายกเถราปทาน เล่ม ๓๓

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๔๕ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๕/๑๐ ในชคติวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน ชคติวรรค อักกมนทายกเถราปทาน (ฉบับหลวง เล่ม ๓๓ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๓๓ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๗๒ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๓๓)

ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๓๓ หน้า ๗๖–๗๗

หน้า ๗๖

๕. อักกมนทายกเถราปทาน

บุพประวัติของพระอักกมนทายกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการเหยียบนวด

(ท่านพระอักกมนทายกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๔๕} [๒๗] เราได้ถวายการเหยียบนวดแด่พระพุทธเจ้าพระนามว่ากกุสันธะ ผู้เป็นนักปราชญ์ ผู้มีบาปอันลอยเสียแล้ว ทรงอยู่จบพรหมจรรย์ ซึ่งกำลังเสด็จดำเนินไปสู่ที่พักกลางวัน

[๒๘] ในกัปนี้เอง เราได้ถวายทานใดไว้ในกาลนั้น ด้วยทานนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายการเหยียบ

[๒๙-๓๑] เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว ... คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แล

นัยว่า ท่านพระอักกมนทายกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ อักกมนทายกเถราปทานที่ ๕

หน้า ๗๗

๖. วนโกรัณฑิยเถราปทาน

บุพประวัติของพระวนโกรัณฑิยเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการถวายดอกหางช้าง

(ท่านพระวนโกรัณฑิยเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๔๖} [๓๒] เราถือดอกหางช้างป่ามาบูชาพระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่า สิทธัตถะผู้เป็นพระโลกเชษฐ์ ผู้คงที่[๓๓] ในกัปที่ ๙๔ แต่กัปนี้ เราได้บูชาด้วยดอกไม้ใดไว้ ด้วยการบูชานั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา[๓๔-๓๖] เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว ... คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระวนโกรัณฑิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ วนโกรัณฑิยเถราปทานที่ ๖

จบ ภาณวารที่ ๒๐

เชิงอรรถ (ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙))
  1. ๑คำว่า ภาณวาร แปลว่า วาระแห่งการสวด หมายถึงการจัดแบ่งข้อความพระบาลีไว้เป็นหมวดหนึ่ง ๆ สำหรับสวดหรือสาธยายเป็นคราว ๆ หรือเป็นตอน ๆ ๑ ภาณวาร หรือ ปฐมภาณวารภาณวารที่ ๑ ก็คือวาระแห่งการสวด ๑ จบ หรือวาระแห่งการสวดจบที่ ๑ ท่านอธิบายไว้ว่า ๑ ภาณวารมีจำนวนอักษร ๘,๐๐๐ อักษร (ภาณวาโรติ มโต เอโก สฺวฏฺฐกฺขรสหสฺสโก : ที.สี.ฎี.(อภินว.) ๑/๙๗} ในที่นี้ ภาณวารที่ ๒๐ หมายถึงนับต่อเนื่องมาจากเถราปทาน (ภาคที่ ๑)พระไตรปิฏก เล่มที่ ๓๒

จบ ๕. อักกมนทายกเถราปทาน