๒. ปุปผธารกเถราปทาน (๒๙๒) เล่ม ๓๒

วากจีรธโร อาสึ อชินุตฺตรวาสโน

อภิญฺญา ปญฺจ นิพฺพตฺโต ๑ จนฺทสฺส ปริมชฺชโก ฯ

วิปสฺสึ โลกปชฺโชตํ ทิสฺวา อภิคตํ มมํ

ปาริฉตฺตกปุปฺผานิ ธาเรสึ สตฺถุโน อหํ ฯ

เอกนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ปุปฺผมภิธารยึ ๒

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ธารณาย อิทํ ผลํ ฯ

สตฺตาสีติมฺหิโต กปฺเป เอโก อาสึ มหีปติ

สมนฺตธรโณ นาม จกฺกวตฺติ มหพฺพโล ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ปุปฺผธารโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

ปุปฺผธารกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

เราเป็นผู้นุ่งผ้าเปลือกไม้คากรอง ห่มหนังสัตว์เฉวียงบ่าข้างซ้าย ยังอภิญญา ๕ ให้บังเกิดแล้ว เป็นผู้ลูบคลำพระจันทร์ได้ เราได้เห็นพระศาสดาพระนามว่าวิปัสสี ผู้ส่องโลกให้สว่างไสว ซึ่งเสด็จมาถึงสำนักเรา เราจึงยกดอกแคฝอยขึ้นบูชาแด่พระองค์ ในกัลปที่ ๙๑ แต่กัลปนี้ เราได้ยกดอกไม้ใดขึ้นบูชา ด้วยกรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการยกดอกไม้ขึ้นบูชา ในกัลปที่ ๘๗ แต่กัลปนี้ ได้มีพระเจ้าจักรพรรดิพระองค์หนึ่งเป็นใหญ่ในแผ่นดิน พระนามว่า สมันตธรณะ มีพลมาก คุณวิเศษเหล่านี้คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้วพระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระปุปผธารกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ ปุปผธารกเถราปทาน.