๓. ฉัตตทายกเถราปทาน (๒๙๓) เล่ม ๓๒

ปุตฺโต มม ปพฺพชิโต กาสายวสโน ตทา

โส จ พุทฺธตฺตสมฺปตฺโต นิพฺพุโต โลกปูชิโต.

ครั้งนั้น บุตรของข้าพเจ้าออกบวชแล้ว นุ่งห่มผ้ากาสายะ เขาบรรลุความเป็นพระพุทธเจ้า อันชาวโลกบูชา เสด็จดับขันธปรินิพพานแล้ว

วิจินนฺโต สกํ ปุตฺตํ อคมํ ปจฺฉโต อหํ <1084>

นิพฺพุตสฺส มหนฺตสฺส จิตกํ อคมาสหํ.

ข้าพเจ้าค้นหาบุตรของตนไปทางเบื้องหลัง ไปถึงจิตกาธานแห่งบุตรผู้ยิ่งใหญ่ปรินิพพานแล้ว

ปคฺคยฺห อญฺชลึ ตตฺถ วนฺทิตฺวา จิตกํ อหํ

เสตจฺฉตฺตญฺจ ปคฺคยฺห อาโรเปสึ อหํ ตทา.

ข้าพเจ้าประคองอัญชลีไหว้จิตกาธานที่ป่าช้านั้น และยกฉัตรขาวขึ้นบูชาในครั้งนั้น

จตุนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ฉตฺตมภิโรปยึ

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ฉตฺตทานสฺสิทํ ผลํ.

ในกัปที่ ๙๔ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ใช้ดอกไม้บูชาไว้ จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายฉัตร

ปญฺจวีเส อิโต กปฺเป สตฺต อาสุํ ชนาธิปา

มหารหสนามา เต จกฺกวตฺตี มหพฺพลา.

ในกัปที่ ๒๕ นับจากกัปนี้ไป ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๗ ชาติ มีพระนามว่ามหารหะ เป็นใหญ่ในหมู่ชน มีพลานุภาพมาก

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ฉตฺตทายโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

ฉตฺตทายกตฺเถรสฺส อปทานํ ตติยํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระฉัตตทายกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

ฉัตตทายกเถราปทานที่ ๓ จบ