๑. ตีณิกิงกณิปุปผิยเถราปทาน เล่ม ๓๓

๕๐. กิงกณิปุปผวรรค

๑. ตีณิกิงกณิปุปผิยเถราปทาน

บุพประวัติของพระตีณิกิงกณิปุปผิยเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการถวายดอกกระดิ่งทอง

(ท่านพระตีณิกิงกณิปุปผิยเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๘๑} [๑] เราได้เห็นพระพุทธเจ้าผู้ปราศจากธุลีพระนามว่าวิปัสสี ผู้ทรงเป็นนายกของโลก โชติช่วงเหมือนดอกกรรณิการ์ ประทับนั่งที่ซอกเขา[๒] เราจึงเก็บดอกกระดิ่งทอง ๓ ดอกมาบูชา ครั้นบูชาพระสัมพุทธเจ้าแล้วเดินบ่ายหน้าไปทางทิศใต้

[๓] ด้วยกรรมที่ทำไว้ดีแล้วนั้นและด้วยการตั้งเจตจำนงไว้ เราละร่างมนุษย์แล้วได้เข้าถึงสวรรค์ชั้นดาวดึงส์

[๔] ในกัปที่ ๙๑ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้บูชาพระพุทธเจ้าไว้ ด้วยการบูชานั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา[๕] เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว ถอนภพทั้งปวงขึ้นได้หมดแล้ว ตัดกิเลสเครื่องผูกขาดดังช้างตัดเชือกแล้ว เป็นผู้ไม่มีอาสวะอยู่[๖] การที่เราได้มาในสำนักของพระพุทธเจ้าของเรานี้เป็นการมาดีแล้วหนอ วิชชา ๓ เราได้บรรลุแล้วโดยลำดับ คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราก็ได้ทำเสร็จแล้ว

[๗] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เรา ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระตีณิกิงกณิปุปผิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ ตีณิกิงกณิปุปผิยเถราปทานที่ ๑

๒. ปังสุกูลปูชกเถราปทาน

บุพประวัติของพระปังสุกูลปูชกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการบูชาผ้าบังสุกุล

(ท่านพระปังสุกูลปูชกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๘๒} [๘] ในที่ไม่ไกลภูเขาหิมวันต์ มีภูเขาลูกหนึ่งชื่ออุทัพพละ ที่ภูเขานั้นเราได้เห็นผ้าบังสุกุลจีวรห้อยอยู่บนยอดไม้[๙] ครั้งนั้น เราร่าเริง มีจิตยินดี เลือกเก็บเอาดอกกระดิ่งทอง ๓ ดอกมาบูชาผ้าบังสุกุลจีวร[๑๐] ด้วยกรรมที่ทำไว้ดีแล้วนั้นและด้วยการตั้งเจตจำนงไว้ เราละร่างมนุษย์แล้วได้เข้าถึงสวรรค์ชั้นดาวดึงส์[๑๑] ในกัปที่ ๙๑ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้ทำกรรมใดไว้ในกาลนั้น ด้วยผลกรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย