๔. อสิตาภุชาดก เล่ม ๒๗

ตฺวเมวทานิมกริ (๑) ยํ กาโม พฺยคมา ตยิ

โสยํ อปฺปฏิสนฺธิโก ขรฉินฺนํว เรนุกํ. (๒)

พระองค์นั่นแหละได้ทรงกระทำเหตุนี้ในกาลนี้

หม่อมฉันปราศจากความรักใคร่ในพระองค์เสียแล้ว

บัดนี้ ความรักใคร่นี้นั้นไม่อาจจะเชื่อมประสานได้อีก

เหมือนกับงาช้างที่ถูกเลื่อยตัดขาดไม่อาจจะเชื่อมต่อได้ดังเดิม

(ครั้นพระนางเสด็จจากไปแล้ว พรหมทัตตกุมารจึงคร่ำครวญว่า)

อตฺริจฺฉํ (๑) อติโลเภน อติโลภมเทน จ

เอวํ หายติ อตฺถมฺหา อหํว อสิตาภุยาติ.

อสิตาภูชาตกํ จตุตฺถํ.

บุคคลผู้ปรารถนาเกินประมาณเพราะความโลภเกินไป

และเพราะความเมาในความโลภเกินไปจึงเสื่อมจากประโยชน์อย่างนี้เหมือนตัวเราเสื่อมจากพระนางอสิตาภู

อสิตาภูชาดกที่ ๔ จบ