๓. วิกัณณกชาดก เล่ม ๒๗

กามํ ยหึ อิจฺฉสิ เตน คจฺฉ

วิทฺโธสิ มมฺมมฺหิ วิกณฺณเกน

หโตสิ ภตฺเตน สวาทิเตน (๑)

โลโล จ มจฺเฉ อนุพนฺธมาโน.

เจ้าจงไปในสถานที่ที่เจ้าปรารถนาเถิด

เจ้าถูกชนักแทงในที่อันสำคัญ

อนึ่ง เจ้าเบื่อ ๆ อยาก ๆ ในอาหาร

เฝ้าติดตามฝูงปลาอยู่ ถูกอาหารเคล้าเสียงกลองขจัดเสียแล้ว

(พระศาสดาครั้นทรงแสดงชาดกนี้แล้ว จึงตรัสว่า)

เอวมฺปิ โลกามิสโมปตนฺโต

วิหญฺญตี จิตฺตวสานุวตฺตี

โส หญฺญติ ญาติสขาน มชฺเฌ

มจฺฉานุโค โสริว สุํสุมาโรติ.

วิกณฺณกชาตกํ ตติยํ.

บุคคลผู้คล้อยตามโลกามิส อย่างนี้

อนุวัตตามอำนาจจิตย่อมเดือดร้อน

บุคคลนั้นย่อมเดือดร้อนท่ามกลางหมู่ญาติมิตรสหาย

เหมือนจระเข้ตัวติดตามฝูงปลาถูกชนักแทง

วิกัณณกชาดกที่ ๓ จบ