๒. วีณาถูณชาดก เล่ม ๒๗

เอกจินฺติโตยมตฺโถ พาโล อปริณายโก

น หิ ขุชฺเชน วาเมน โภติ สงฺคนฺตุมรหสิ.

เจ้าคนเดียวเท่านั้นที่คิดอย่างนี้

ชายค่อมผู้โง่เขลาคนนี้ไม่อาจจะเป็นผู้นำได้

นางผู้เจริญ เจ้าไม่ควรจะร่วมทางกับคนค่อมคนนี้เลย

(ธิดาเศรษฐีฟังคำของพระโพธิสัตว์แล้วว่า)

ปุริสูสภํ มญฺญมานา อหํ ขุชฺชมกามยึ

โสยํ สงฺกุฏิโต เสติ ฉินฺนตนฺติ ยถา วิณาติ. (๑)

วีณาถูณชาตกํ ทุติยํ.

ดิฉันเข้าใจว่าชายค่อมเป็นคนองอาจ จึงได้รักใคร่เขา

เขานอนขดอยู่อย่างนี้ ดุจคันพิณที่สายขาด

วีณาถูณชาดกที่ ๒ จบ