๓. วิกัณณกชาดก เล่ม ๒๗

๓. วิกัณณชาดก (๒๓๓)

ว่าด้วยคนเห็นแก่อามิสย่อมเดือดร้อน

(เจ้าหน้าที่จัดอาหารได้พูดกะจระเข้ว่า)

{๓๑๕} [๓๑๕] เจ้าปรารถนาในที่ใด ก็จงไปทางที่นั้นเถิด เจ้าถูกชนักของเราแทงแล้ว เจ้าเป็นผู้โลภด้วยอาหารแท้ เมื่อติดตามปลาทั้งหลายมา จึงทำร้ายเอาเพราะอาหารที่เขาให้ตามสัญญาณเสียงกลอง(พระบรมศาสดาตรัสว่า)

{๓๑๖} [๓๑๖] บุคคลผู้เห็นแก่โลกามิส ชอบประพฤติตามอำนาจของจิต ย่อม เดือดร้อนอย่างนี้เขาย่อมเดือดร้อนอยู่ในท่ามกลางหมู่ญาติ และสหาย ดังจระเข้ที่ติดตามปลาไปจนถูกแทงตัวนั้น

๔. อสิตาภูชาดก (๒๓๔)

ว่าด้วยพรหมทัตตราชกุมารพลาดรักพระนางอสิตาภู

(พระนางอสิตาภูตรัสกะพรหมทัตตราชกุมารว่า)

{๓๑๗} [๓๑๗] พระองค์นั่นแหละได้ทำเหตุที่ทำให้ความรักในพระองค์ของ หม่อมฉันหมดไป ความรักนั้นประสานกันอีกไม่ได้ เหมือน งาช้างที่ถูกเลื่อยตัดขาดแล้วฉะนั้น(เมื่อพระนางเสด็จไปแล้ว พรหมทัตตราชกุมารทรงคร่ำครวญว่า)

{๓๑๘} [๓๑๘] บุคคลผู้ปรารถนาเกินไปย่อมเสื่อมจากประโยชน์เพราะความโลภจัด และเพราะความมัวเมาที่เกิดจากโลภจัด เหมือนเราเสื่อม จากนางอสิตาภูฉะนั้น