๒. สุนขชาดก เล่ม ๒๗

พาโล วตายํ สุนโข โย วรตฺตํ น ขาทติ

พนฺธนา จ ปโมเจยฺย อสิโตว ฆรํ วเช.

สุนัขที่ไม่กัดกินเชือกหนังนี้โง่จริง

ธรรมดาบุคคลควรจะเปลื้องตนจากเครื่องผูก

กินแล้วกลับบ้าน

(สุนัขได้ฟังดังนั้น จึงกล่าวว่า)

อฏฺฐิตํ เม มนสฺมึ เม อโถ เม หทเย กตํ

กาลญฺจ ปฏิกงฺขามิ ยาว ปสฺสุปตู ชโนติ. (๑)

สุนขชาตกํ ทุติยํ.

คำที่ท่านกล่าวนั้นยังฝังใจข้าพเจ้า

และข้าพเจ้าตั้งใจว่าจะรอจนกว่าคนจะนอนหลับ

สุนขชาดกที่ ๒ จบ