พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ทุกนิบาต · สิคาลวรรค
๑. สัพพทาฐิชาดก เล่ม ๒๗
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๓๓๒–๓๓๓ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑/๑๐ ในสิคาลวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
_______
๑๐. สิงฺคาลวคฺค
๒๔๑. สพฺพทาฐิชาตก (๑)
๑๐. สิงคาลวรรค
หมวดว่าด้วยสุนัขจิ้งจอก
๑. สัพพทาฐิชาดก (๒๔๑)
ว่าด้วยสุนัขจิ้งจอกได้เป็นใหญ่กว่าสัตว์มีเขี้ยวงาทั้งปวง
(พระศาสดาทรงแสดงพระธรรมเทศนา ตรัสพระคาถาเหล่านี้ว่า)
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก ทุกนิบาต สิคาลวรรค สัพพทาฐิชาดก (ฉบับหลวง เล่ม ๒๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๗ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๗)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๗ หน้า ๗๐–๗๐ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๗ หน้า ๑๑๔–๑๑๔
สิงฺคาโล มานถทฺโธจ ปริวาเรน อตฺถิโก
ปาปุณิ มหตึ ภูมึ ราชาสิ สพฺพทาฐินํ.
สุนัขจิ้งจอกมีนิสัยกระด้าง มีความต้องการบริวาร
บรรลุถึงสมบัติอันยิ่งใหญ่
เป็นราชาแห่งสัตว์มีเขี้ยวงาทั้งปวง ฉันใด
เอวเมว มนุสฺเสสุ โย โหติ ปริวารวา
โส หิ ตตฺถ มหา โหติ สิงฺคาโล วิย ทาฐินนฺติ.
สพฺพทาฐิชาตกํ ปฐมํ.
บรรดามนุษย์ทั้งหลาย บุคคลใดมีบริวาร
บุคคลนั้นก็ชื่อว่าเป็นใหญ่ในบริวารเหล่านั้น
เหมือนสุนัขจิ้งจอกเป็นใหญ่กว่าสัตว์มีเขี้ยวงาทั้งหลาย ฉันนั้น
สัพพทาฐิชาดกที่ ๑ จบ
จบ ๑. สัพพทาฐิชาดก