๓. คุตติลชาดก เล่ม ๒๗

สตฺตตนฺตึ สุมธุรํ รามเณยฺยํ อวาจยึ

โส มํ รงฺคมฺหิ อเวฺหติ สรณํ เม โหหิ โกสิย.

ข้าพระองค์ได้สอนศิษย์ให้เรียนการดีดพิณ ๗ สาย

มีเสียงอันไพเราะ น่าจับจิตจับใจ

เขากลับมาท้าทายข้าพระองค์แข่งขันดีดพิณสู้กันบนเวที

ท้าวโกสีย์ ขอพระองค์จงเป็นที่พึ่งของข้าพระองค์เถิด

(ท้าวสักกะสดับคำของพระโพธิสัตว์แล้ว จึงตรัสว่า)

อหํ ตํ สรณํ สมฺม อหมาจริยปูชโก

น ตํ ชยิสฺสติ สิสฺโส สิสฺสมาจริย เชสฺสสีติ.

คุตฺติลชาตกํ ตติยํ.

เพื่อนเอ๋ย เราจะเป็นที่พึ่ง

เราเป็นคนบูชาอาจารย์

ศิษย์จักชนะท่านไม่ได้ ส่วนท่านจะชนะศิษย์ นะอาจารย์

คุตติลชาดกที่ ๓ จบ