๑. สัพพทาฐิชาดก เล่ม ๒๗

๑๐. สิคาลวรรค

๑. สัพพทาฐิชาดก (๒๔๑)

ว่าด้วยผู้มีบริวารมากเป็นใหญ่ได้

(พระบรมศาสดาครั้นทรงแสดงพระธรรมเทศนานี้แล้วตรัสสรุปว่า)

{๓๓๒} [๓๓๒] สุนัขจิ้งจอกผู้กระด้างด้วยมานะและมีความต้องการด้วยบริวาร ได้บรรลุถึงสมบัติใหญ่จึงเป็นราชาแห่งสัตว์มีเขี้ยวงาทั้งปวง ฉันใด{๓๓๓} [๓๓๓] ในหมู่มนุษย์ก็ฉันนั้น ผู้ใดมีบริวารมาก ผู้นั้นแลย่อมได้เป็น ใหญ่ในบริวารเหล่านั้น ดุจสุนัขจิ้งจอกได้เป็นราชาแห่งสัตว์ มีเขี้ยวงาทั้งหลายฉะนั้น

๒. สุนขชาดก (๒๔๒)

ว่าด้วยผู้ฉลาดย่อมช่วยตัวเองได้

(พระโพธิสัตว์เห็นสุนัขถูกล่ามไว้ จึงกล่าวว่า)

{๓๓๔} [๓๓๔] สุนัขตัวใดไม่ยอมกัดเชือกหนังให้ขาด สุนัขตัวนั้นช่างโง่เขลาแท้ สุนัขควรจะเปลื้องตนเสียจากเครื่องผูก กินเชือกหนังเสียให้อิ่ม แล้วจึงค่อยกลับไปยังที่อยู่ของตน(สุนัขได้ฟังดังนั้นจึงกล่าวว่า)

{๓๓๕} [๓๓๕] คำที่ท่านกล่าวนี้ฝังอยู่ในหัวใจของข้าพเจ้า และข้าพเจ้าได้จำไว้ ในใจแล้ว ข้าพเจ้าขอรอเวลาจนกว่าผู้คนจะหลับ