๑๐. มหาปิงคลชาดก เล่ม ๒๗

สพฺโพ ชโน หึสิโต ปิงฺคเลน

ตสฺมึ มเต ปจฺจยา (๑) เวทยนฺติ

ปิโย นุ เต อาสิ อกณฺหเนตฺโต

กสฺมา นุ ตฺวํ โรทสิ ทฺวารปาล

ชนทั้งมวลถูกพระเจ้าปิงคละเบียดเบียน

เมื่อพระองค์สวรรคตแล้ว ประชาชนพากันยินดี

นายทวารบาล พระเจ้าปิงคละผู้มีพระเนตรไม่ดำ

เป็นที่รักของท่านหรือ ทำไมท่านจึงร้องไห้

(ยามรักษาประตูกล่าวทูลตอบว่า)

น เม ปิโย อาสิ อกณฺหเนตฺโต

ภายามิ ปจฺจาคมนาย ตสฺส

อิโต คโต หึเสยฺย มจฺจุราชํ

โส หึสิโต อาเนยฺย ปุน อิธ.

พระเจ้าปิงคละผู้มีพระเนตรไม่ดำ

เป็นที่รักของข้าพเจ้าก็หาไม่

แต่ข้าพเจ้ากลัวการเสด็จกลับมาของพระองค์

พระองค์เสด็จไปจากที่นี้แล้ว

จะต้องเบียดเบียนพญามัจจุราช

เขาถูกพระองค์เบียดเบียนแล้ว

พึงนำพระองค์กลับมา ณ ที่นี้อีก

(พระโพธิสัตว์ตรัสปลอบยามรักษาประตูว่า)

ทฑฺโฒ วาหสหสฺเสหิ สิตฺโต ฆฏสเตหิ โส

ปริกฺขตา (๑) จ สา ภูมิ มา ภายิ นาคมิสฺสตีติ. (๒)

มหาปิงฺคลชาตกํ ทสมํ. อุปาหนวคฺโค นวโม. ตสฺสุทฺทานํ

วรุปาหน ขุชฺช วิกณฺณกโก

อสิตาภุย ปญฺจมวจฺฉนโข

ทิช เปมวรุตฺตม เอกปทํ

กุมินามุข ปิงฺคลเกน ทสาติ.

พระเจ้าปิงคละนั้นถูกถวายพระเพลิง

ด้วยฟืน ๑,๐๐๐ เล่มเกวียน

พระอัฐิก็สรงด้วยน้ำตั้ง ๑๐๐ หม้อ

สถานที่ถวายพระเพลิงนั่นเล่าก็ล้อมไว้แล้ว

ไม่ต้องกลัว เสด็จมาไม่ได้หรอก

มหาปิงคลชาดกที่ ๑๐ จบ

อุปาหนวรรคที่ ๙ จบ

รวมชาดกที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. อุปาหนชาดก ๒. วีณาถูณชาดก

๓. วิกัณณกชาดก ๔. อสิภูตาชาดก

๕. วัจฉนขชาดก ๖. พกชาดก

๗. สาเกตชาดก ๘. เอกปทชาดก

๙. หริตมาตชาดก ๑๐. มหาปิงคลชาดก