๘. พาหิยชาดก เล่ม ๒๗

๖. อุทัญจนีชาดก (๑๐๖)

ว่าด้วยนางอุทัญจนียั่วดาบสหนุ่มไปอยู่กินด้วยกัน

(ดาบสหนุ่มถูกนางอุทัญจนีเคี่ยวเข็ญให้ทำโน่นทำนี่ ทนไม่ไหว จึง กลับไปหาดาบสโพธิสัตว์ผู้เป็นบิดาแล้วกล่าวว่า)

{๑๐๖} [๑๐๖] นางโจรผู้เป็นเหมือนหม้อตักนํ้า ทำลูกผู้เคยมีชีวิตอยู่เป็นสุข ให้เดือดร้อน ขอนํ้ามันหรือเกลือด้วยการเอ่ยอ้างว่าเป็นภรรยา

๗. สาลิตตกชาดก (๑๐๗)

ว่าด้วยคนมีศิลปะ

(อำมาตย์โพธิสัตว์กราบทูลพระราชาถึงคุณค่าของศิลปะว่า)

{๑๐๗} [๑๐๗] ขึ้นชื่อว่าศิลปะแม้อย่างใดอย่างหนึ่ง ก็ยังประโยชน์ให้สำเร็จได้ โดยแท้ ขอพระองค์ทรงทอดพระเนตรเถิดบุรุษเปลี้ยได้ บ้านส่วยทั้ง ๔ ทิศก็เพราะการดีดมูลแพะ

๘. พาหิยชาดก (๑๐๘)

ว่าด้วยเป็นคนควรศึกษาศิลปะ

(อำมาตย์โพธิสัตว์กราบทูลพระราชาถึงประโยชน์ของศิลปะว่า)

{๑๐๘} [๑๐๘]บุคคลควรศึกษาศิลปะที่ควรศึกษา คนทั้งหลายที่พอใจในศิลปะนั้นก็มีอยู่ แม้แต่หญิงที่เกิดบ้านนอกก็ยังทำให้พระราชาทรงโปรดปรานได้ ด้วยการกระมิดกระเมี้ยนของเธอ

๙. กุณฑกปูวชาดก (๑๐๙)

ว่าด้วยมีอย่างไรก็กินอย่างนั้น

(เทวดาโพธิสัตว์พูดกับคนจนผู้มาทำพลีกรรมซึ่งเกรงว่าเทวดาจะ ไม่รับว่า)

{๑๐๙} [๑๐๙] คนกินอย่างไร เทวดาของคนนั้นก็กินอย่างนั้น ท่านจงนำขนมรำนั้นมา อย่าให้ส่วนของเราเสียไปเลย

๑๐. สัพพสังหารกปัญหชาดก (๑๑๐)

ว่าด้วยการพูดของหญิง ๒ ประเภท

(พระโพธิสัตว์รู้ว่าดอกประยงค์บานแล้ว จึงกล่าวว่า)

{๑๑๐} [๑๑๐] กลิ่นเครื่องอบทั้งปวงไม่มี มีแต่กลิ่นดอกประยงล้วน ๆ ฟุ้งไป หญิงนักเลงคนนี้พูดจาคำเหลาะแหละ แต่หญิงผู้ใหญ่พูดจริง

จบ ปโรสตวรรที่ ๑๑

รวมชาดกที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. ปโรสตชาดก ๒. ปัณณิกชาดก

๓. เวริชาดก ๔. มิตตวินทชาดก

๕. ทุพพลกัฏฐชาดก ๖. อุทัญจนีชาดก

๗. สาลิตตกชาดก ๘. พาหิยชาดก

๙. กุณฑกปูวชาดก ๑๐. สัพพสังหารกปัญหชาดก