๑๐. โกสิยชาดก เล่ม ๒๗

ยถา วาจา จ ภุญฺชสฺสุ ยถา ภุตฺตญฺจ พฺยาหร

อุภยนฺเต น สเมติ วาจา ภุตฺตญฺจ โกสิเยติ.

โกสิยชาตกํ ทสมํ. กุสนาฬิวคฺโค เตรสโม. ตสฺสุทฺทานํ

กุสนาฬิสิริวฺหยโน จ ยสํ

ทธิมมฺพกฏาหกปญฺจมโก

อถ ปาปกขีรพิฬารวตํ

สิขิโกสิยสวฺหยเนน ทสาติ.

นี่นางโกสิยา เธอจงกินยาให้สมกับที่อ้างว่าป่วย

และจงพูดให้สมกับอาหารที่กินเข้าไป

คำพูดกับอาหารที่เธอกินทั้ง ๒ อย่างไม่สมกันเลย

โกสิยชาดกที่ ๑๐ จบ

กุสนาฬิวรรคที่ ๑๓ จบ

รวมชาดกที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. กุสนาฬิชาดก ๒. ทุมเมธชาดก

๓. นังคลีสชาดก ๔. อัมพชาดก

๕. กฏาหกชาดก ๖. อสิลักขณชาดก

๗. กลัณฑุกชาดก ๘. พิฬารวตชาดก

๙. อัคคิกชาดก ๑๐. โกสิยชาดก