๑. กาสาวชาดก เล่ม ๒๗

๘. กาสาววรรค

๑. กาสาวชาดก (๒๒๑)

ว่าด้วยผู้ควรนุ่งห่มผ้ากาสาวะ

(พญาช้างโพธิสัตร์ตำหนิมนุษย์เข็ญใจที่นุ่งห่มผ้ากาสาวพัสตร์ว่า)

{๒๙๑} [๒๙๑] ผู้ใดยังไม่หมดกิเลสดุจน้ำฝาด ปราศจากความข่มใจและความจริงใจ จะมานุ่งห่มผ้ากาสาวพัสตร์ ผู้นั้นย่อมไม่สมควรจะนุ่ง ห่มผ้ากาสาวพัสตร์{๒๙๒} [๒๙๒] ส่วนผู้ใดมีกิเลสดุจน้ำฝาดจืดจางแล้วตั้งมั่นเป็นอย่างดีแล้ว ในศีลประกอบด้วยความข่มใจและความจริงใจ ผู้นั้นแล สมควรจะนุ่งห่มผ้ากาสาวพัสตร์

๒. จูฬนันทิยชาดก (๒๒๒)

ว่าด้วยผลของกรรมดีกรรมชั่ว

(บุรุษชั่วนึกถึงคำสอนของอาจารย์โพธิสัตว์ได้ จึงรำพันว่า)

{๒๙๓} [๒๙๓] ปาราสริยพราหมณ์ได้กล่าวคำใดไว้ว่า ‘ท่านอย่าได้ทำกรรมชั่ว อันจะทำตัวท่านให้เดือดร้อนในภายหลังนะ’ คำนี้นั้นถือว่า เป็นถ้อยคำของท่านอาจารย์{๒๙๔} [๒๙๔] คนทำกรรมเหล่าใดไว้ เขาย่อมเห็นกรรมเหล่านั้นในตนได้เอง ผู้ทำกรรมดีย่อมได้รับผลดีผู้ทำกรรมชั่วย่อมได้รับผลชั่ว บุคคลหว่านพืชเช่นใดย่อมได้รับผลเช่นนั้น