๗. ตินทุกชาดก เล่ม ๒๗

{๒๐๒} [๒๐๒] ข้าแต่พระราชา พวกเราก็ดี ชนเหล่าอื่นก็ดี มีความโลภจัด จะต้องละทิ้งของมากเพราะของน้อย เปรียบเหมือนวานรเสื่อม จากถั่วดำทั้งหมดเพราะถั่วเมล็ดเดียวฉะนั้น

๗. ตินทุกชาดก (๑๗๗)

ว่าด้วยลิงถูกล้อม

(ฝูงลิง ๘๐,๐๐๐ เห็นพวกมนุษย์เข้าก็ตกใจกลัว จึงไปบอกพญาวานร โพธิสัตว์ว่า)

{๒๐๓} [๒๐๓] พวกมนุษย์ถือคันธนูและลูกธนู ถือดาบที่คมกริบแล้วพากันมารายล้อมพวกเราไว้โดยรอบ พวกเราจะรอดพ้นไปได้อย่างไร

(พญาวานรโพธิสัตว์ได้ฟังดังนี้ จึงปลอบใจว่า)

{๒๐๔} [๒๐๔] ประโยชน์อย่างใดอย่างหนึ่งคงจะมีแก่พวกมนุษย์ผู้มีกิจมากเป็นแน่ ยังมีเวลาพอที่จะเก็บเอาผลไม้มากินได้ ท่านทั้งหลายจงพากัน กินผลมะพลับเถิด

๘. กัจฉปชาดก (๑๗๙)

ว่าด้วยโอวาทของเต่า

(เต่าถูกช่างหม้อโพธิสัตว์ใช้จอบขุดทิ้งไว้บนบก จึงพูดคร่ำครวญว่า)

{๒๐๕} [๒๐๕] เราเกิดที่นี่ เติบโตที่นี่ เพราะเหตุนี้เราจึงได้อาศัยอยู่ที่เปือกตม เปือกตมกลับทับถมเราจนถึงทุรพล ดูก่อนท่านภัคควะ เพราะเหตุนั้น ข้าพเจ้าจะขอกล่าวกะท่าน ขอท่านจงฟังคำของข้าพเจ้าเถิด