พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ทุกนิบาต · กัลยาณธรรมวรรค
๖. กฬายมุฏฐิชาดก เล่ม ๒๗
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๐๑–๒๐๒ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๖/๑๐ ในกัลยาณธรรมวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก ทุกนิบาต กัลยาณธรรมวรรค กฬายมุฏฐิชาดก (ฉบับหลวง เล่ม ๒๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๗ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๗)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๗ หน้า ๘๗–๘๘
(ลิงผู้มักประทุษร้ายมิตรได้ฟังดังนั้น จึงกล่าวผูกอาฆาตว่า)
{๑๙๘} [๑๙๘] ท่านได้ยินหรือได้เห็นมาบ้างหรือว่าลิงตัวไหนชื่อว่าเป็นสัตว์มีศีล เราขอถ่ายอุจจาระรดหัวท่านเดี๋ยวนี้แล้วจึงจะไป นี่เป็นธรรมดาของพวกเรา
๕. อาทิจจุปัฏฐานชาดก (๑๗๕)
ว่าด้วยลิงไหว้ดวงอาทิตย์
(พวกมนุษย์เห็นลิงที่แสร้งทําเป็นเหมือนบำเพ็ญตบะ จึงสรรเสริญว่า)
{๑๙๙} [๑๙๙] ได้ยินว่าในบรรดาสัตว์ทั้งปวง สัตว์ผู้ตั้งมั่นอยู่ในศีลมีอยู่ ท่านจงดูลิงชั้นต่ำยืนไหว้ดวงอาทิตย์อยู่เถิด
(ฤๅษีโพธิสัตว์เห็นพวกมนุษย์สรรเสริญลิง จึงแจ้งเรื่องให้ทราบว่า)
{๒๐๐} [๒๐๐] ท่านทั้งหลายยังไม่รู้จักปกติของมัน จึงได้พากันสรรเสริญลิงตัวนี้เพราะไม่รู้ มันเผาโรงไฟและทุบคณโฑนํ้าแตกมาแล้ว ๒ ใบ
๖. กฬายมุฏฐิชาดก (๑๗๖)
ว่าด้วยลิงโง่ทิ้งถั่วดำหมดทั้งกำมือ
(อำมาตย์โพธิสัตว์กราบทูลถึงพฤติกรรมของลิงว่า)
{๒๐๑} [๒๐๑] ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นจอมชน ลิงตัวนี้เป็นลิงโง่ เที่ยวหาอาหารตามกิ่งไม้ มันไม่มีปัญญา มันทิ้งถั่วดำหมดทั้งกำมือ แล้วเที่ยวหาถั่วเมล็ดเดียวที่ตกลงพื้นดิน
{๒๐๒} [๒๐๒] ข้าแต่พระราชา พวกเราก็ดี ชนเหล่าอื่นก็ดี มีความโลภจัด จะต้องละทิ้งของมากเพราะของน้อย เปรียบเหมือนวานรเสื่อม จากถั่วดำทั้งหมดเพราะถั่วเมล็ดเดียวฉะนั้น
๗. ตินทุกชาดก (๑๗๗)
ว่าด้วยลิงถูกล้อม
(ฝูงลิง ๘๐,๐๐๐ เห็นพวกมนุษย์เข้าก็ตกใจกลัว จึงไปบอกพญาวานร โพธิสัตว์ว่า)
{๒๐๓} [๒๐๓] พวกมนุษย์ถือคันธนูและลูกธนู ถือดาบที่คมกริบแล้วพากันมารายล้อมพวกเราไว้โดยรอบ พวกเราจะรอดพ้นไปได้อย่างไร
(พญาวานรโพธิสัตว์ได้ฟังดังนี้ จึงปลอบใจว่า)
{๒๐๔} [๒๐๔] ประโยชน์อย่างใดอย่างหนึ่งคงจะมีแก่พวกมนุษย์ผู้มีกิจมากเป็นแน่ ยังมีเวลาพอที่จะเก็บเอาผลไม้มากินได้ ท่านทั้งหลายจงพากัน กินผลมะพลับเถิด
๘. กัจฉปชาดก (๑๗๙)
ว่าด้วยโอวาทของเต่า
(เต่าถูกช่างหม้อโพธิสัตว์ใช้จอบขุดทิ้งไว้บนบก จึงพูดคร่ำครวญว่า)
{๒๐๕} [๒๐๕] เราเกิดที่นี่ เติบโตที่นี่ เพราะเหตุนี้เราจึงได้อาศัยอยู่ที่เปือกตม เปือกตมกลับทับถมเราจนถึงทุรพล ดูก่อนท่านภัคควะ เพราะเหตุนั้น ข้าพเจ้าจะขอกล่าวกะท่าน ขอท่านจงฟังคำของข้าพเจ้าเถิด
จบ ๖. กฬายมุฏฐิชาดก