๙. นาลิปุปผิยเถราปทาน (๓๑๙) เล่ม ๓๒

สินฺธุยา นทิยา ตีเร อโหสึ กสฺสโก ตทา

ปรกมฺมายเน ยุตฺโต ปรภตฺตํ อปสฺสิโต.

ครั้งนั้น ข้าพเจ้าเป็นชาวนาอาศัยอยู่ใกล้ฝั่งแม่น้ำสินธุ ขวนขวายในการงานของผู้อื่น อาศัยอาหารของผู้อื่นเลี้ยงชีวิต

สินฺธุํ อนุจรนฺโตหํ สิทฺธตฺถํ ชินมทฺทสํ

สมาธินา นิสินฺนํ ว สตปตฺตํว ปุปฺผิตํ.

ข้าพเจ้าเที่ยวไปตามแม่น้ำสินธุ ได้เห็นพระผู้มีพระภาคชินเจ้าพระนามว่าสิทธัตถะ กำลังประทับนั่งเข้าสมาธิอยู่ ดังดอกบัวบาน

สตฺตกํ นาลิปุปฺผานิ <1131> วณฺเฏ เฉตฺวานหนฺตทา

มตฺถเก อภิโรเปสึ พุทฺธสฺสาทิจฺจพนฺธุโน.

ครั้งนั้น ข้าพเจ้าได้เด็ดดอกบัวพร้อมทั้งก้าน ๗ ดอกที่ขั้ว โปรยบูชาเหนือพระเศียรของพระพุทธเจ้า ผู้เป็นเผ่าพันธุ์ของพระอาทิตย์

สุวณฺณวณฺณํ สมฺพุทฺธํ อนุกูเล สมาหิตํ

ติธาปภินฺนมาตงฺคํ กุญฺชรํว ทุราสทํ.

พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ผู้มีพระฉวีวรรณดังทองคำ มีพระหฤทัยมั่นคงในการเกื้อกูล กระทบกระทั่งได้ยาก ดุจช้างมาตังคะตกมัน ๓ แห่ง

ตมหํ อุปคนฺตฺวาน นิปกํ ภาวิตินฺทฺริยํ

อญฺชลึ ปคฺคเหตฺวาน อวนฺทึ สตฺถุโน อหํ.

มีปัญญารักษาพระองค์ ทรงอบรมอินทรีย์แล้ว ข้าพเจ้าได้ประคองอัญชลีกราบไหว้พระศาสดา

จตุนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ปุปฺผมภิรูปยึ

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ พุทฺธปูชายิทํ ผลํ.

ในกัปที่ ๙๔ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ใช้ดอกไม้บูชาไว้ จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการบูชาพระพุทธเจ้า

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา นาลิปุปฺผิโย <1132> เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

นาลิปุปฺผิยตฺเถรสฺส อปทานํ นวมํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระนาลิปุปผิยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

นาลิปุปผิยเถราปทานที่ ๙ จบ