๖. สันธิตเถราปทาน (๒๑๖) เล่ม ๓๒

อสฺสตฺเถ หริโตภาเส สํวิรูฬฺหมฺหิ ปาทเป

เอกํ พุทฺธคตํ สญฺญํ อลภิตฺถ <950> ปฎิสฺสโต.

ข้าพเจ้าหวนระลึกขึ้น ได้ความทรงจำอย่างหนึ่งซึ่งเป็นไปในพระพุทธเจ้า ที่ต้นอัสสัตถพฤกษ์ มีประกายเขียวสด งอกงามดี

เอกตึเส อิโต กปฺเป ยํ สญฺญมลภึ ตทา

ตสฺสา สญฺญาย วาหสา ปตฺโต เม อาสวกฺขโย.

ในกัปที่ ๓๑ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ความทรงจำไว้ในครั้งนั้น เพราะอำนาจแห่งความทรงจำนั้น ข้าพเจ้าจึงได้บรรลุความสิ้นอาสวะ

อิโต เตรสกปฺปมฺหิ วนิทฺโธ <951> นาม ขตฺติโย

สตฺตรตนสมฺปนฺโน จกฺกวตฺตี มหพฺพโล.

ในกัปที่ ๑๓ นับจากกัปนี้ไป ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิพระนามว่าวนิทธะ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีพลานุภาพมาก

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา สนฺธิโต <952> เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

สนฺธิตตฺเถรสฺส อปทานํ ฉฏฺฐํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระสันธิตเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

สันธิตเถราปทานที่ ๖ จบ