พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน · สุเมธาวรรค
๓. มัณฑปทายิกาเถริยาปทาน เล่ม ๓๓
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๔๓ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๓/๑๐ ในสุเมธาวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน สุเมธาวรรค มัณฑปทายิกาเถริยาปทาน (ฉบับหลวง เล่ม ๓๓ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๓๓ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๗๒ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๓๓)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๓๓ หน้า ๓๑๑–๓๑๒
๓. มัณฑปทายิกาเถรีอปทาน
บุพประวัติของพระมัณฑปทายิกาเถรี
ว่าด้วยผลแห่งการสร้างมณฑป
(พระมัณฑปทายิกาเถรีได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)
{๑๔๓} [๒๖] ดิฉันได้ให้สร้างมณฑปถวายพระพุทธเจ้าพระนามว่าโกนาคมนะ และได้ถวายพระสถูปอันบวรแด่พระพุทธเจ้าผู้เป็นเผ่าพันธุ์แห่งโลก[๒๗] ดิฉันไปยังชนบท นิคม หรือราชธานีใด ๆ ย่อมได้รับการบูชา ในที่นั้น ๆ ทุกแห่ง นี้เป็นผลแห่งบุญกรรม[๒๘-๓๐] ดิฉันเผากิเลสทั้งหลายแล้ว ... คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ดิฉันทำเสร็จแล้ว ดังนี้แล
นัยว่า พระมัณฑปทายิกาภิกษุณีได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล
จบ มัณฑปทายิกาเถรีอปทานที่ ๓
๔. สังกมนทาเถรีอปทาน
บุพประวัติของพระสังกมนทาเถรี
ว่าด้วยผลแห่งการทอดตนเป็นทางเดิน
(พระสังกมนทาเถรีได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)
{๑๔๔} [๓๑] เมื่อพระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่าโกณฑัญญะผู้ทรงเป็นพระโลกเชษฐ์ผู้คงที่ทรงช่วยสัตว์ให้ข้ามวัฏฏสงสารเสด็จดำเนินไปบนถนน[๓๒] ดิฉันออกจากเรือนแล้วนอนคว่ำหน้า ครั้งนั้น พระโลกเชษฐ์ ผู้ทรงพระกรุณาได้เสด็จเหยียบไปบนศีรษะดิฉัน[๓๓] ครั้นแล้ว พระองค์ก็ได้เสด็จเลยไป ดิฉันเข้าถึงสวรรค์ชั้นดุสิตก็เพราะจิตเลื่อมใสนั้น
[๓๔-๓๖] ดิฉันเผากิเลสทั้งหลายแล้ว ... คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าดิฉันทำเสร็จแล้ว ดังนี้แล
นัยว่า พระสังกมนทาภิกษุณีได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล
จบ สังกมนทาเถรีอปทานที่ ๔
จบ ๓. มัณฑปทายิกาเถริยาปทาน