๗. ปุฬินปูชกเถราปทาน (๒๗) เล่ม ๓๒

วิปสฺสิสฺส ภควโต โพธิยา ปาทมุตฺตเม

ปุราณํ ปุฬินํ ฉฑฺเทตฺวา <429> สุทฺธํ ปุฬินมากิรึ.

ข้าพเจ้าขนทรายเก่าที่ลานโพธิ์อันประเสริฐ ของพระผู้มีพระภาคพระนามว่าวิปัสสี ทิ้งแล้วขนทรายสะอาดมาเกลี่ยไว้แทน

เอกนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ปุฬินมทาสหํ.

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ปุฬินทานสฺสิทํ ผลํ.

ในกัปที่ ๙๑ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ถวายทรายไว้ จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายทราย

ติปญฺญาเส <430> อิโต กปฺเป ราชา อาสึ ชนาภิภู

มหาปุฬิโน นาเมน จกฺกวตฺตี มหพฺพโล.

ในกัปที่ ๕๓ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิมีพระนามว่ามหาปุฬินะ ปกครองคน มีพลานุภาพมาก

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ปุฬินปูชโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

ปุฬินปูชกตฺเถรสฺส อปทานํ สตฺตมํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระปุฬินปูชกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

ปุฬินปูชกเถราปทานที่ ๗ จบ