๙. สรณาคมนิยเถราปทาน (๓๕๙) เล่ม ๓๒

อารุหิมฺห ตทา นาวํ ภิกฺขุ จาชีวโก จหํ

นาวาย ภิชฺชมานาย ภิกฺขุ เม สรณํ อทา.

ครั้งนั้น ภิกษุและข้าพเจ้าผู้เป็นอาชีวกลงเรือไปด้วยกัน เมื่อเรือกำลังจะอับปาง ภิกษุได้ให้สรณะแก่ข้าพเจ้า

เอกตึเส อิโต กปฺเป ยญฺจ เม สรณํ อทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ สรณาคมเน ผลํ.

ในกัปที่ ๓๑ นับจากกัปนี้ไป ภิกษุได้ให้สรณะแก่ข้าพเจ้าไว้ ข้าพเจ้าจึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถึงสรณะ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา สรณคมนิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

สรณคมนิยตฺเถรสฺส อปทานํ นวมํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระสรณคมนิยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

สรณคมนิยเถราปทานที่ ๙ จบ