๕. ทัณฑทายกเถราปทาน (๓๕๕) เล่ม ๓๒

กานนํ วนโมคฺคยฺห เวฬุํ เฉตฺวานหนฺตทา

อาลมฺพนํ คเหตฺวาน <1246> สํฆสฺส อททํ อหํ.

ครั้งนั้น ข้าพเจ้าเข้าไปยังป่าดงทึบ ตัดไม้ไผ่ ทำเป็นไม้ขอ(สำหรับแขวนสิ่งของ)นำมาถวายแก่สงฆ์

เตน จิตฺตปฺปสาเทน สุพฺพเต อภิวาทิย

อาลมฺพนมฺปิ ทตฺวาน ปกฺกามึ อุตฺตรามุโข.

ข้าพเจ้ากราบไหว้ภิกษุทั้งหลายผู้มีวัตรงาม ด้วยจิตที่เลื่อมใสนั้น ครั้นถวายไม้ขอแล้ว จึงบ่ายหน้าหลีกไปทางทิศเหนือ

จตุนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ทณฺฑมททินฺตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ทณฺฑทานสฺสิทํ ผลํ.

ในกัปที่ ๙๔ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ถวายไม้ขอไว้ในครั้งนั้น

จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายไม้ขอ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ทณฺฑทายโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

ทณฺฑทายกตฺเถรสฺส อปทานํ ปญฺจมํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระทัณฑทายกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วย ประการฉะนี้

ทัณฑทายกเถราปทานที่ ๕ จบ