๑. พันธุชีวกเถราปทาน (๑๕๑) เล่ม ๓๒

๑๖. พันธุชีวกวรรค

๑. พันธุชีวกเถราปทาน

บุพประวัติของพระพันธุชีวกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการบูชาด้วยพวงมาลัยดอกชะบา

(ท่านพระพันธุชีวกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๑๕๓} [๑] เราได้เห็นพระสัมพุทธเจ้าพระนามว่าสิขีผู้ปราศจากมลทินบริสุทธิ์ ผ่องใส ไม่ขุ่นมัวดังดวงจันทร์ สิ้นความเพลิดเพลินในภพแล้ว ทรงข้ามตัณหาในโลกได้แล้ว[๒] ผู้ทรงยังหมู่ชนให้เย็น ทรงข้ามเองได้แล้วยังหมู่ชนให้ข้ามด้วย ทรงเป็นมุนีเพ่งฌานอยู่ในป่า มีจิตเป็นอารมณ์เดียว มีพระทัยตั้งมั่นด้วยดี[๓] เราเอาด้ายร้อยดอกชบาแล้วบูชาพระพุทธเจ้าพระนามว่าสิขี ผู้ทรงเป็นเผ่าพันธุ์แห่งโลก

[๔] ในกัปที่ ๓๑ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้ทำกรรมใดไว้ในกาลนั้น ด้วยผลกรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา[๕] ในกัปที่ ๗ แต่ภัทรกัปนี้ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ มีพระนาม ว่าสมันตจักษุ ผู้เป็นจอมมนุษย์ มียศใหญ่ มีกำลังมาก[๖] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แล

นัยว่า ท่านพระพันธุชีวกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ พันธุชีวกเถราปทานที่ ๑

๒. ตัมพปุปผิยเถราปทาน

บุพประวัติของพระตัมพปุปผิยเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการบูชาต้นโพธิ์ด้วยดอกไม้สีแดง

(ท่านพระตัมพปุปผิยเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๑๕๔} [๗] เราเป็นผู้ประกอบในการงานของบุคคลอื่นได้ทำความผิดไว้แล้ว เพียบพร้อมด้วยภัยเวรจึงวิ่งหนีไปตามราวป่า[๘] เราได้เห็นต้นไม้มีดอกบานสะพรั่งเป็นกลุ่มก้อนที่ธรรมชาติ สร้างสรรค์ไว้ดี จึงเอาดอกสีแดงไปเกลี่ยลงที่ต้นพระโพธิพฤกษ์[๙] เราได้กวาดต้นแคฝอยซึ่งเป็นต้นที่ตรัสรู้อันอุดมนั้นแล้วเข้าไป นั่งขัดสมาธิที่โคนต้นพระโพธิพฤกษ์[๑๐] คนทั้งหลายแสวงหาทางไปอยู่ได้มาใกล้เรา และเราเห็นชน เหล่านั้น ณ ที่นั้นแล้วหวนระลึกถึงพระโพธิพฤกษ์อันอุดมได้[๑๑] และเรามีใจผ่องใสไหว้ต้นพระโพธิพฤกษ์แล้วตกลงไปในเหวที่น่ากลัว ลึกหลายชั่วลำตาล

[๑๒] ในกัปที่ ๙๑ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้บูชาต้นพระโพธิพฤกษ์ด้วย ดอกไม้ใด ด้วยการบูชานั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่ง การบูชาโพธิพฤกษ์