๑. ปังสุกุลสัญญกเถราปทาน เล่ม ๓๓

พระผู้มีพระภาคพระนามว่าติสสะ

ผู้ทรงเป็นพระสยัมภู ทรงเป็นผู้นำสัตว์โลก

พระชินเจ้าทรงวางผ้าบังสุกุลไว้แล้ว

เสด็จเข้าไปยังพระวิหาร

ข้าพเจ้าสะพายธนูที่จัดแจงไว้แล้ว

และกระบอกที่ใส่น้ำไว้แล้วถือดาบเข้าป่าใหญ่

ครั้งนั้น ข้าพเจ้าได้เห็นผ้าบังสุกุลซึ่งแขวนอยู่ที่ยอดไม้ในป่านั้น

จึงวางธนูลง ณ ที่นั้นเอง แล้วประนมมือขึ้นเหนือศีรษะ

ข้าพเจ้าเป็นผู้มีจิตเลื่อมใส มีใจยินดี

และมีปีติอันไพบูลย์ ระลึกถึงพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐที่สุด

แล้วได้ไหว้ผ้าบังสุกุล

ในกัปที่ ๙๒ นับจากกัปนี้ไป

ข้าพเจ้าได้ไหว้ผ้าบังสุกุลไว้

จึงไม่รู้จักทุคติเลย

นี้เป็นผลแห่งการไหว้ผ้าบังสุกุล

กิเลสทั้งหลายข้าพเจ้าก็เผาได้แล้ว

ภพทั้งปวงข้าพเจ้าก็ถอนได้แล้ว

ข้าพเจ้าตัดกิเลสเครื่องผูกพันได้แล้วอยู่อย่างผู้ไม่มีอาสวะ

ดุจพญาช้างตัดเครื่องพันธนาการได้แล้วอยู่อย่างอิสระ

๒. พุทธสัญญกเถราปทาน

การที่ข้าพเจ้ามาในสำนักของพระพุทธเจ้า

เป็นการมาดีแล้วโดยแท้

วิชชา ๓ ข้าพเจ้าได้บรรลุแล้วโดยลำดับ

คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘

และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าก็ได้ทำให้แจ้งแล้ว

คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แล

ได้ทราบว่า ท่านพระปังสุกูลสัญญกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

ปังสุกูลสัญญกเถราปทานที่ ๑ จบ