๖. สุวรรณหังสชาดก เล่ม ๒๗

๕. จันทาภชาดก (๑๓๕)

ว่าด้วยผู้เข้าถึงอาภัสสรพรหม

(พระโพธิสัตว์มาจากอาภัสสรพรหมโลกยืนกล่าวอยู่ในอากาศว่า)

{๑๓๕} [๑๓๕] ในโลกนี้ ผู้ใดหยั่งถึงกสิณ ที่มีแสงจันทร์เป็นอารมณ์และมีแสงอาทิตย์เป็นอารมณ์ด้วยปัญญาได้ ผู้นั้นย่อมเข้าถึงอาภัสสรพรหมโลก ด้วยฌานที่ไม่มีวิตก

๖. สุวัณณหังสชาดก (๑๓๖)

ว่าด้วยโลภมากลาภหาย

(พระบรมศาสดาทรงประมวลเรื่องแล้วตรัสว่า)

{๑๓๖} [๑๓๖] บุคคลได้สิ่งใด ควรยินดีด้วยสิ่งนั้น เพราะความโลภเกินไปเป็นบาป นางพราหมณีจับพญาหงส์ถอนขนจึงเสื่อมจากทอง

๗. พัพพุชาดก (๑๓๗)

ว่าด้วยหนูหาวิธีให้แมวตาย

(พระศาสดาทรงประมวลเรื่องแล้วตรัสว่า)

{๑๓๗} [๑๓๗] แมวตัวที่ ๑ ได้หนูหรือเนื้อในที่ใด แมวตัวที่ ๒ ที่ ๓ และ ที่ ๔ ก็เกิดขึ้นในที่นั้น แมวเหล่านั้นได้พากันเอาอกกระแทกปล่องแก้ว ผลึกนี้แล้วถึงความสิ้นชีวิตทั้งหมด

๘. โคธชาดก (๑๓๘)

ว่าด้วยฤๅษีหลอกกินเหี้ย

(พญาเหี้ยโพธิสัตว์ตำหนิดาบสโกงว่า)

{๑๓๘} [๑๓๘] ชฎิลเขลาเอ๋ย ชฎาของท่าน หนังเสือของท่านจะมีประโยชน์อะไรกัน ภายในของท่านรกรุงรัง ท่านขัดสีแต่ภายนอกเท่านั้น

๙. อุภโตภัฏฐชาดก (๑๓๙)

ว่าด้วยผู้เสียหายหมดทุกอย่าง

(รุกขเทวดาโพธิสัตว์กล่าวตำหนิพรานเบ็ดว่า)

{๑๓๙} [๑๓๙] ตาของเจ้าก็แตก ผ้าของเจ้าก็หาย ภรรยาของเจ้าก็ทะเลาะ กับหญิงเพื่อนบ้าน การงานหรือก็เสียหมดทั้งสองทาง คือ ทั้ง ทางนํ้าและทางบก