๓. กาฬกัณณิชาดก เล่ม ๒๗

มิตฺโต หเว สตฺตปเทน โหติ

สหาโย ปน ทฺวาทสเกน โหติ

มาสฑฺฒมาเสน จ ญาติ โหติ

ตตุตฺตรึ อตฺตสโมปิ โหติ

โสหํ กถํ อตฺตสุขสฺส เหตุ

จิรสนฺถุตํ (๑) กาฬกณฺณึ ชเหยฺยนฺติ.

กาลกณฺณิชาตกํ ตติยํ.

บุคคลชื่อว่าเป็นมิตรเพราะเดินร่วมกัน ๗ ก้าวเท่านั้น

ชื่อว่าเป็นสหายเพราะเดินร่วมกัน ๑๒ ก้าว

ชื่อว่าเป็นญาติเพราะอยู่ร่วมกัน ๑ เดือนหรือครึ่งเดือน

ชื่อว่าเสมอกับตนก็เพราะอยู่ร่วมกันยิ่งกว่านั้น

ข้าพเจ้านั้นจะพึงละทิ้งมิตรที่ชื่อกาฬกัณณีซึ่งสนิทสนมกันมานาน

เพราะเหตุแห่งความสุขส่วนตัวได้อย่างไร

กาฬกัณณิชาดกที่ ๓ จบ