พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เอกกนิบาต · หังสิวรรค
๗. ติตติรชาดก เล่ม ๒๗
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๑๗ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๗/๑๐ ในหังสิวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
๑๑๗. ติตฺติรชาตก (๗)
๗. ติตติรชาดก (๑๑๗)
ว่าด้วยนกกระทา
(ดาบสโพธิสัตว์ชี้เหตุ ๒ ประการที่ทำให้นกกระทาถูกฆ่าว่า)
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เอกกนิบาต หังสิวรรค ติตติรชาดก (ฉบับหลวง เล่ม ๒๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๖ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๗)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๗ หน้า ๒๙–๒๙ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๗ หน้า ๔๘–๔๘
อจฺจุคฺคตา ติลปตา อติเวลํ ปภาสิตา
วาจา หนติ ทุมฺเมธํ ติตฺติรํวาติวสฺสิตนฺติ.
ติตฺติรชาตกํ สตฺตมํ.
คำพูดที่ดังเกินไป รุนแรงเกินไป และพูดเกินเวลา
ย่อมฆ่าคนมีปัญญาทราม
เหมือนเสียงฆ่านกกระทาที่ขันดังเกินไป
ติตติรชาดกที่ ๗ จบ
จบ ๗. ติตติรชาดก