พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ทุกนิบาต · สิคาลวรรค
๙. สาลกชาดก เล่ม ๒๗
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๓๔๘–๓๔๙ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๙/๑๐ ในสิคาลวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก ทุกนิบาต สิคาลวรรค สาลกชาดก (ฉบับหลวง เล่ม ๒๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๗ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๗)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๗ หน้า ๑๓๑–๑๓๑
(พระบรมศาสดาตรัสกะภิกษุทั้งหลายว่า)
{๓๔๗} [๓๔๗] บุคคลเหล่าใดยังไม่รู้ธรรมทั้งหลายด้วยญาณทั้งปวงบุคคล เหล่านั้นแลย่อมสงสัยในธรรมทั้งหลายเหมือนราชโอรส ๔ พระองค์ทรงสงสัยในต้นทองกวาวฉะนั้น
๙. สาลกชาดก (๒๔๙)
ว่าด้วยหมองูคิดจะจับลิงสาลกะ
(หมองูคิดจะจับลิง จึงเกลี้ยกล่อมลิงว่า)
{๓๔๘} [๓๔๘] ดูก่อนพ่อสาลกวานร เจ้าเป็นลูกคนเดียวของพ่อ อนึ่งเล่า เจ้าจักได้เป็นใหญ่แห่งโภคสมบัติในตระกูลของเรา ลงมาจากต้นไม้เถิด มาเถิดพ่อ เราจะพากันกลับไปบ้านของเราเดี๋ยวนี้(ลิงได้ฟังแล้วก็ตอบไปว่า)
{๓๔๙} [๓๔๙] ท่านสำคัญเราว่าเป็นสัตว์ประเภทใดหรือ จึงได้ตีเราด้วยเรียวไม้ไผ่เราพอใจจะอยู่ในป่ามะม่วงที่มีผลสุก ท่านจงกลับไปบ้านตามสบายเถิด
๑๐. กปิชาดก (๒๕๐)
ว่าด้วยลิงปลอมเป็นดาบส
(ดาบสกุมารเห็นลิงปลอมเป็นดาบสเข้าก็สงสาร กล่าวกะบิดาว่า)
{๓๕๐} [๓๕๐] ฤๅษีผู้นี้ยินดีแล้วในความสงบและความสำรวม ท่านคงถูกภัย คือความหนาวเบียดเบียนจึงมายืนอยู่ขอให้ฤๅษีผู้นี้ได้เข้า
จบ ๙. สาลกชาดก