๔. วิคติจฉชาดก เล่ม ๒๗

ยํ ปสฺสติ น ตํ อิจฺฉติ ยญฺจ น ปสฺสติ ตํ กิริจฺฉติ

มญฺญามิ จิรํ จริสฺสติ น หิ ตํ ลจฺฉติ ยํ ส อิจฺฉติ.

ได้ยินมาว่า คนที่ไม่ปรารถนาสิ่งที่ตนเห็นก็ดี

ปรารถนาสิ่งที่ตนไม่เห็นก็ดี

ข้าพเจ้าเข้าใจว่า ถึงเขาจะเที่ยวแสวงหาไปนานแสนนาน

ก็จะไม่ได้สิ่งที่ตนปรารถนาเลย

ยํ ลภติ น เตน ตุสฺสติ ยญฺจ ปตฺเถติ ลทฺธํ หีเฬติ

อิจฺฉา หิ อนนฺตโคจรา วิคติจฺฉานํ (๑) นโม กโรมเสติ. วิคติจฺฉชาตกํ จตุตฺถํ.

คนย่อมไม่พอใจสิ่งที่ตนได้มา

และดูหมิ่นสิ่งที่ตนปรารถนาได้มาแล้ว

เพราะความปรารถนาซึ่งมีอารมณ์ไม่มีที่สิ้นสุด

ข้าพเจ้าขอกระทำการนอบน้อมท่านผู้ปราศจากความปรารถนา

วิคติจฉชาดกที่ ๔ จบ