๕. มูลปริยายชาดก เล่ม ๒๗

กาโล ฆสติ ภูตานิ สพฺพาเนว สหตฺตนา

โย จ กาลฆโส ภูโต ส ภูตปจนึ ปจิ.

กาลเวลาย่อมกินเหล่าสัตว์ทั้งปวงพร้อมกับตัวเอง

ส่วนผู้ใดกินกาลเวลาได้

ผู้นั้นชื่อว่าเผาตัณหาที่เผาเหล่าสัตว์ได้แล้ว

(พระโพธิสัตว์ติเตียนมาณพเหล่านั้นว่า)

พหูนิ นรสีสานิ โลมสานิ พฺรหานิ จ

คีวาสุ ปฏิมุกฺกานิ โกจิเทเวตฺถ กณฺณวาติ.

มูลปริยายชาตกํ ปญฺจมํ.

ศีรษะของนรชนปรากฏมีเป็นจำนวนมาก

และมีผมหนาปกคลุมจนถึงคอ

บรรดาคนเหล่านี้ ใครบ้างเล่าที่มีปัญญา

มูลปริยายชาดกที่ ๕ จบ