๖. มัจฉชาดก เล่ม ๒๗

น มายมคฺคิ ตปติ น สูโล สาธุตจฺฉิโต

ยญฺจ มํ มญฺญเต มจฺฉี อญฺญํ โส รติยา คโต.

ไฟนี้ก็เผาเราให้เร่าร้อนไม่ได้

หลาวที่เสี้ยมดีแล้วก็ทำความทุกข์ทรมานให้เกิดแก่เราไม่ได้

เหมือนเรื่องที่นางปลาเข้าใจเราว่าไปยินดีนางปลาตัวอื่นเลย

โส มํ ทหติ ราคคฺคิ จิตฺตญฺจูปตเปติ มํ

ชาลิโน มุญฺจถายิรา มํ น กาเม หญฺญเต กฺวจีติ.

มจฺฉชาตกํ ฉฏฺฐํ.

ไฟคือราคะนั้นเผาเราให้เร่าร้อน

จิตของเราเองเบียดเบียนเราให้ลำบาก

พรานแหทั้งหลาย ขอพวกท่านจงปล่อยเราไปเถิด

สัตว์ผู้ตกอยู่ในอำนาจแห่งกามคุณ

พวกท่านไม่ควรฆ่าไม่ว่าในกาลไหน ๆ

มัจฉชาดกที่ ๖ จบ