๗. เสคคุชาดก เล่ม ๒๗

สพฺโพ โลโก อตฺตมโน อโหสิ

อโกวิทา คามธมฺมสฺส เสคฺคุ

โกมาริ โก นาม ตวชฺช ธมฺโม

ยํ ตฺวํ คหิตา ปวเน ปโรทสิ.

สัตวโลกทั้งหมดมีความพอใจในการเสพกาม

แม่เสคคุเอ๋ย เจ้าไม่รู้เรื่องของชาวบ้าน

แม่เด็กน้อย การที่เจ้าถูกพ่อจับมือในป่าใหญ่

แล้วร้องไห้คร่ำครวญนั้น มันเป็นอย่างไรสำหรับเจ้าในวันนี้

(กุมารีฟังคำนั้นแล้วคร่ำครวญกล่าวว่า)

โย ทุกฺขผุฏฺฐาย ภเวยฺย ตาณํ

โส เม ปิตา ทุพฺภิ วเน กโรติ

สา กสฺส กนฺทามิ วนสฺส มชฺเฌ

โย ตายิตา โส สหสํ กโรตีติ.

เสคฺคุชาตกํ สตฺตมํ.

ยามเมื่อฉันมีความทุกข์ คนที่เป็นที่พึ่งคือบิดาของฉันเอง

แต่กลับประทุษร้ายฉันในป่า

ฉันจะคร่ำครวญหาใครเล่าในท่ามกลางป่า

คนที่จะช่วยเหลือฉันได้กลับทำกรรมที่น่าบัดสีเสียเอง

เสคคุชาดกที่ ๗ จบ