๕. กัจฉปชาดก เล่ม ๒๗

อวธี วต อตฺตานํ กจฺฉโป พฺยาหรํ คิรํ (๑)

สุคฺคหิตสฺมึ กฏฺฐสฺมึ วาจาย สกิยาวธิ.

เต่าพออ้าปากจะพูด ได้ฆ่าตนแล้วหนอ

เมื่อคาบท่อนไม้อยู่ดีแล้ว

กลับฆ่าตนเองเสียด้วยคำพูดของตนนั่นแหละ

เอตมฺปิ ทิสฺวา นรวีรเสฏฺฐ (๑) วาจํ ปมุญฺเจ กุสลํ นาติเวลํ

ปสฺสสิ พหุภาเณน กจฺฉปํ พฺยสนํ คตนฺติ.

ข้าแต่พระองค์ผู้ประเสริฐที่สุดในหมู่วีรชน

นรชนผู้เป็นบัณฑิตเห็นเหตุนี้แล้ว

ควรพูดให้ดี ไม่ควรพูดให้เกินเวลา

ทรงทอดพระเนตรเถิด พระเจ้าข้า

เต่าถึงความพินาศเพราะการพูดมาก

กัจฉปชาดกที่ ๕ จบ