๕. กัจฉปชาดก เล่ม ๒๗

{๒๗๘} [๒๗๘] คราวใด พระราชาทรงระลึกถึงเราเพื่อจะส่งเนื้อกามาให้ เมื่อมีคนนำเนื้อหงส์ก็ดี เนื้อนกกระเรียนก็ดี เนื้อนกยูงก็ดีมาถวาย คราวนั้นไฉนพระองค์จักไม่ทรงระลึกถึงเรา การไม่ระลึกถึงกัน นั่นแหละเป็นความเสียหาย

๕. กัจฉปชาดก (๒๑๕)

ว่าด้วยตายเพราะปาก

(อำมาตย์โพธิสัตวผู้อนุศาสน์อรรถธรรมได้กราบทูลพระราชาว่า)

{๒๗๙} [๒๗๙] เต่าพออ้าปากจะพูดได้ฆ่าตัวเองแล้วหนอ เมื่อตนคาบท่อนไม้ ไว้ดีแล้วก็ฆ่าตัวเองเสียด้วยวาจาของตนเอง

{๒๘๐} [๒๘๐] ข้าแต่พระองค์ผู้ประเสริฐสุดในหมู่นรชน ผู้เป็นบัณฑิตเห็นเหตุ นี้แล้ว พึงเปล่งแต่วาจาที่ดี ไม่พึงเปล่งวาจานั้นให้เกินขอบเขตไป ขอพระองค์ทรงทอดพระเนตรเต่าที่ถึงความพินาศเพราะพูดมากเถิด

๖. มัจฉชาดก (๒๑๖)

ว่าด้วยไฟราคะร้อนกว่าไฟอย่างอื่น

(ปลาตัวผู้รำพันถึงปลาตัวเมียว่า)

{๒๘๑} [๒๘๑] ไฟนี้ทำให้เราเดือดร้อนใจไม่ได้ แม้หลาวที่นายพรานแหเสี้ยมเป็นอย่างดีแล้วก็ทำให้เราเดือดร้อนใจไม่ได้ แต่การที่นางปลาเข้าใจว่าเราไปหานางปลาตัวอื่นด้วยความยินดีนี่สิ ทำให้เราเดือดร้อนใจนัก