๑. ปโรสตชาดก เล่ม ๒๗

๑๑. ปโรสตวรรค

๑. ปโรสตชาดก (๑๐๑)

ว่าด้วยคนมีปัญญาคนเดียวดีกว่าคนโง่ตั้งร้อย

(พระบรมศาสดาทรงประมวลเรื่องแล้วตรัสว่า)

{๑๐๑} [๑๐๑] แม้จะมาประชุมกันตั้งร้อยกว่าคน ถ้าพวกเขาปราศจากปัญญา ก็พึงพินิจกันอยู่ได้เป็นร้อยปี คนที่มีปัญญารู้แจ้งเนื้อความแห่งคําที่บัณฑิตกล่าวไว้แล้วเพียงคนเดียว ยังจะดีกว่า

๒. ปัณณิกชาดก (๑๐๒)

ว่าด้วยปัณณิกอุบาสกลองใจลูกสาวตน

(ลูกสาวพอถูกปัณณิกอุบาสกผู้เป็นบิดาจับมือลองใจดูว่ามีกุมาริกา ธรรมหรือไม่ จึงร่ำไห้ตัดพ้อบิดาว่า)

{๑๐๒} [๑๐๒] เมื่อดิฉันได้รับทุกข์ ผู้ที่จะเป็นที่พึ่งได้ก็คือบิดาของดิฉันเอง แต่ท่านกลับมาทําความประทุษร้ายดิฉันในป่า ดิฉันจะคร่ำครวญ ถึงใครในกลางป่าในเมื่อผู้ที่ควรจะเป็นที่พึ่งของดิฉันได้กลับ มาทําสิ่งที่น่าบัดสีเสียเอง

๓. เวริชาดก (๑๐๓)

ว่าด้วยการอยู่ร่วมกับคนมีเวรกันเป็นทุกข์

(มหาเศรษฐีโพธิสัตว์หนีพ้นพวกโจรไปได้ จึงเปล่งอุทานขึ้นว่า)