๑. กุสนาฬิชาดก เล่ม ๒๗

กเร สริกฺโข อถวาปิ เสฏฺโฐ

นิหีนโก วาปิ กเรยฺย เอโก

กเรยฺยุเมเต (๑) พฺยสเน อุตฺตมตฺถํ

ยถา อหํ กุสนาฬิ รุจายนฺติ.

กุสนาฬิชาตกํ ปฐมํ.

บุคคลเสมอกัน ประเสริฐกว่ากัน

หรือเลวกว่ากันก็ตาม ก็ควรทำมิตรไมตรีกันไว้

เพราะว่า มิตรเหล่านั้นเมื่อความเสื่อมเกิดขึ้น

ก็พึงทำประโยชน์อันอุดมให้ได้

เหมือนเราผู้เป็นเทวดาสถิตอยู่ที่ต้นรุจา

กับเทวดาผู้สถิตอยู่ที่กอหญ้าทำมิตรไมตรีกัน

กุสนาฬิชาดกที่ ๑ จบ