๘. กามนีตชาดก เล่ม ๒๗

ตโย คิรึ อนฺตรํ กามยามิ

ปญฺจาลา กุรุโย เกกเก (๑) จ

ตตุตฺตรึ พฺราหฺมณ กามยามิ

ติกิจฺฉ มํ พฺราหฺมณ กามนีตํ.

เราอยากได้พระนครทั้ง ๓ และรัฐทั้ง ๓

คือ (๑) ปัญจาละ (๒) กุรุยะ (๓) เกกกะ

ในระหว่างพระนครเหล่านั้น พ่อพราหมณ์เอ๋ย

เราอยากได้ยิ่งกว่าราชสมบัติที่เราได้แล้วเสียอีก

เจ้าจงเยียวยาข้าพเจ้าผู้ถูกความอยากทำลายแล้วเถิด

(ท้าวสักกเทวราชโพธิสัตว์ตรัสกับพระราชาว่า)

กณฺหาหิทฏฺฐสฺส กโรนฺติ เหเก

อมนุสฺสปวิฏฺฐสฺส (๑) กโรนฺติ ปณฺฑิตา

น กามนีตสฺส กโรติ โกจิ

โอกฺกนฺตสุกฺกสฺส หิ กา ติกิจฺฉาติ.

กามนีตชาตกํ อฏฺฐมํ.

จริงอยู่ คนถูกงูเห่ากัด หมอบางคนก็รักษาหาย

คนถูกผีสิง หมอผีที่เก่งบางคนก็ขับออกได้

แต่คนถูกความอยากทำลาย ใคร ๆ ก็เยียวยาไม่ได้

เพราะว่า คนที่ล่วงเลยกุศลธรรมแล้วจะเยียวยาได้อย่างไร

กามนีตชาดกที่ ๘ จบ