๘. กามนีตชาดก เล่ม ๒๗

๗. คูถปาณชาดก (๒๒๗)

ว่าด้วยหนอนท้าสู้ช้าง

(หนอนร้องท้าช้างว่า)

{๓๐๓} [๓๐๓] ท่านก็เป็นผู้กล้าหาญ มาพบกับเราผู้กล้าหาญ เป็นนักสู้ที่ไม่ ย่นย่อ มาซิช้าง ท่านจงกลับมาก่อน ท่านกลัวหรือ จึงได้หนีไป ขอให้พวกชาวอังคะและมคธะได้เห็นความกล้าหาญของเรา และของท่านเถิด(ช้างจึงกล่าวตอบว่า)

{๓๐๔} [๓๐๔] เราไม่ต้องฆ่าเจ้าด้วยเท้า ด้วยงา หรือด้วยงวงหรอก เราจัก ฆ่าเจ้าด้วยคูถ ของเน่าควรถูกฆ่าด้วยของเน่าเช่นกัน

๘. กามนีตชาดก (๒๒๘)

ว่าด้วยผู้ถูกโรคปรารถนาครอบงำรักษายาก

(พระราชาตรัสกะท้าวสักกะโพธิสัตว์ว่า)

{๓๐๕} [๓๐๕] เราปรารถนานครรัฐทั้ง ๓ คือ เมืองปัญจาละ ๑ รัฐกรุยะ ๑ รัฐเกกกะ ๑ ดูก่อนพราหมณ์ เราปรารถนาราชสมบัติทั้ง ๓ นครรัฐนั้นมากกว่าสมบัติที่เราได้แล้วนี้ ขอให้ท่านช่วยรักษา เราผู้ถูกความปรารถนาครอบงำด้วยเถิด

(ท้าวสักกะโพธิสัตว์ตรัสกะพระราชาว่า)

{๓๐๖} [๓๐๖] อันที่จริง เมื่อบุคคลถูกงูเห่ากัด หมอบางคนก็รักษาได้ บุคคล ผู้ถูกผีเข้า หมอผีผู้ฉลาดก็ไล่ออกได้ ส่วนบุคคลผู้ถูกความรัก ครอบงำแล้ว ใคร ๆ ก็รักษาไม่หาย เพราะว่าเมื่อบุคคลล่วงเลย ธรรมขาวเสียแล้ว จะรักษาได้อย่างไร

๙. ปลายิตชาดก (๒๒๙)

ว่าด้วยการล้อมเมืองตักกสิลา

(พระเจ้าพรหมทัตทรงมีดำริจะยึดเมืองตักกสิลา จึงตรัสว่า)

{๓๐๗} [๓๐๗] เมืองตักกสิลาถูกข้าศึกล้อมไว้ทุกด้าน ด้วยกองพลช้างชั้นเยี่ยม ซึ่งร้องคำรณอยู่ด้านหนึ่งด้วยกองพลม้าชั้นเยี่ยมอยู่ด้านหนึ่ง ด้วยกองพลรถดุจคลื่นในมหาสมุทรซึ่งยังห่าฝนลูกศรให้ตกลง อยู่ด้านหนึ่ง ด้วยกองพลที่ถือธนูมั่นมีฝีมือยิงแม่นอยู่ด้านหนึ่ง{๓๐๘} [๓๐๘] ท่านทั้งหลายจงรีบรุกเข้าไปและจงรีบบุกเข้าไปจงไสช้างให้ หนุนเนื่องกันเข้าไปเลย จงโห่ร้องให้สนั่นหวั่นไหวในวันนี้ ดุจ สายฟ้าอันแลบแปลบปลาบจากกลีบเมฆคำรณอยู่ฉะนั้น

๑๐. ทุติยปลายิตชาดก (๒๓๐)

ว่าด้วยจิตวิทยาไล่ข้าศึก

(พระเจ้าคันธาระตรัสยกย่องกองทัพของพระองค์ว่า)

{๓๐๙} [๓๐๙] ธงสำหรับรถของเรามีมากมาย พลพาหนะของเราก็นับไม่ถ้วน ยากนักที่ศัตรูจะหาญหักเข้าสู้รบได้ ดุจสาครยากที่ฝูงกาจะบิน