๔. นังคุฏฐชาดก เล่ม ๒๗

๔. นังคุฏฐชาดก (๑๔๔)

ว่าด้วยการบูชาไฟด้วยหางวัว

(พราหมณ์โพธิสัตว์กล่าวกะไฟที่ตนบูชาว่า)

{๑๔๔} [๑๔๔] ไฟชั่วเอ๋ย การที่เราบูชาเจ้าด้วยหางเท่านี้ก็นับว่ามากแล้ว วันนี้ไม่มีเนี้อสำหรับเจ้าผู้ชอบกินเนื้อแล้วเจ้าจงรับเอาแต่หางไปเถิด

๕. ราธชาดก (๑๔๕)

ว่าด้วยลูกนกแขกเต้าชื่อราธะพูดพล่าม

(นกแขกเต้าโพธิสัตว์เตือนน้องชายว่า)

{๑๔๕} [๑๔๕] น้องราธะ เจ้าไม่รู้เรื่องพวกคนที่มาในเวลาเที่ยงคืน เจ้าก็พูดพล่ามไปด้วยความเขลานางพราหมณีโกสิยโคตรหมดรัก ในพ่อเราไปแล้ว

๖. กากชาดก (๑๔๖)

ว่าด้วยกาวิดน้ำด้วยจะงอยปาก

(ฝูงการู้ว่าไม่สามารถจะช่วยกันวิดนํ้าทะเลให้แห้งได้ จึงกล่าวว่า)

{๑๔๖} [๑๔๖] เออก็ คางของเราก็เมื่อยล้าแล้วและปากของเราก็ซีดเขียว เราพากันเลิกเถอะ อย่าวิดเลย เพราะมหาสมุทรก็ยังเต็มอยู่ เหมือนเดิม