๒. เวจจกทายกเถราปทาน เล่ม ๓๓

[๘] เราอันกุศลมูลตักเตือนแล้ว จุติจากเทวโลกมาเป็นมนุษย์ เป็นผู้บรรลุธรรมเป็นที่สิ้นอาสวะ

[๙] ในกัปที่ ๙๔ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้ถวายหญ้าสำหรับรองนั่งไว้ ด้วยการถวายหญ้านั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวาย หญ้ากำหนึ่ง[๑๐-๑๒] เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว ... คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แล

นัยว่า ท่านพระติณมุฏฐิทายกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ ติณมุฏฐิทายกเถราปทานที่ ๑

๒. เวจจกทายกเถราปทาน

บุพประวัติของพระเวจจกทายกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการถวายวัจกุฎี

(ท่านพระเวจจกทายกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๑๑๒} [๑๓] เราเลื่อมใสแล้วได้ถวายวัจกุฎีหลังหนึ่งแต่พระผู้มีพระภาคเจ้า ผู้เป็นพระโลกเชษฐ์ผู้คงที่พระนามว่าวิปัสสีด้วยมือของตน[๑๔] เราได้ยานช้าง ยานม้า และยานทิพย์ ได้บรรลุธรรมเป็นที่สิ้นอาสวะก็เพราะการถวายวัจกุฎีนั้น

[๑๕] ในกัปที่ ๙๑ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้ถวายวัจกุฎีใดไว้ในกาลนั้น ด้วยการถวายวัจกุฎีนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลยนี้เป็นผลแห่งการถวายวัจกุฎี[๑๖-๑๘] เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว ... คําสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเรา ทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระเวจจกทายกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ เวจจกทายกเถราปทานที่ ๒

๓. สรณคมนิยเถราปทาน

บุพประวัติของพระสรณคมนิยเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการเข้าถึงพระรัตนตรัย

(ท่านพระสรณคมนิยเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๑๑๓} [๑๙] ในกาลนั้น ภิกษุกับเราผู้เป็นอาชีวกขึ้นเรือไปด้วยกัน เมื่อเรือกาลังจะอับปาง ภิกษุได้ให้สรณะแก่เรา[๒๐] ในกัปที่ ๓๑ แต่ภัทรกัปนี้ ภิกษุนั้นได้ให้สรณะใดแก่เรา เพราะสรณะนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถึงสรณะ[๒๑-๒๓] เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว ... คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แล