arnon.worldเข้าสู่ระบบ

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เอกกนิบาต · อปายิมหวรรค

๕. กิมปักกชาดก เล่ม ๒๗

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๘๕ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๕/๑๐ ในอปายิมหวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เอกกนิบาต อปายิมหวรรค กิมปักกชาดก (ฉบับหลวง เล่ม ๒๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๖ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๗)

บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๗ หน้า ๒๑–๒๑ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๗ หน้า ๓๕–๓๕

บาลี (มหาจุฬาฯ)

อายตึ โทสํ นาญฺญาย โย กาเม ปฏิเสวติ.

วิปากนฺเต หนนฺติ นํ กิมฺปกฺกมิว ภกฺขิตนฺติ.

กิมฺปกฺกชาตกํ ปญฺจมํ.

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

บุคคลใดไม่รู้จักโทษในอนาคตแล้วมัวแต่เสพกามอยู่

ในที่สุด กามทั้งหลายในคราวให้ผลย่อมขจัดบุคคลนั้น

เช่นเดียวกับผลไม้มีพิษชื่อกิมปักกะ ขจัดผู้บริโภค

กิมปักกชาดกที่ ๕ จบ

เชิงอรรถ (ไทย (มหาจุฬาฯ ๒))
  1. ๑กิมปักกะ คือ ผลไม้มีพิษชนิดหนึ่งมีสีกลิ่นและรสน่ารับประทาน (ขุ.ชา.อ. ๒/๘๕/๑๗๔)

จบ ๕. กิมปักกชาดก