๒. อมราเทวีปัญหา เล่ม ๒๗

๒. อมราเทวีปัญหา

บอกใบ้หนทางไปบ้าน

[๑๑๒ ] "ร้านขายข้าวสัตตู ร้านขายน้ำส้มพะอูม

และต้นทองหลางใบมน ซึ่งมีดอกบานแล้ว มีอยู่ณ ที่ใด ท่านจงไป ณ ที่นั้นเถิด ฉันให้ของด้วย

มือใด ฉันย่อมกล่าวด้วยมือนั้น ฉันไม่ได้ให้ของ

ด้วยมือใด ฉันไม่กล่าวด้วยมือนั้น นี่เป็นหนทาง

ของบ้าน ชื่อว่า ยวมัชฌกคาม ท่านจงรู้ทางที่ฉันกล่าวปกปิดนี้เองเถิด".

จบ อมราเทวีปัญหาที่ ๒

อรรถกถาอมราเทวีปัญหาที่ ๒

อมราเทวีปัญหาแม้นี้ มีคำเริ่มต้นว่า เยน สตฺตุวิลงฺคา จดังนี้ ก็จักแจ่มแจ้งในอุมมัคคชาดกนั้นแล.

จบ อรรถกถาอมราเทวีปัญหาที่ ๒

๓. สิคาลชาดก

ว่าด้วยพราหมณ์เชื่อสุนัข

[๑๑๓] ดูก่อนพราหมณ์ ท่านเชื่อสุนัขผู้ดื่มสุรา

หรือ เพียง ๑๐๐ เบี้ยก็ไม่มี อย่าว่าถึง ๒๐๐

กหาปณะเลย".

จบ สิคาลชาดกที่ ๓

อรรถกถาสิคาลชาดกที่ ๓

พระศาสดา เมื่อประทับอยู่ ณ พระเวฬุวันมหาวิหารทรงปรารภพระเทวทัต ตรัสพระธรรมเทศนานี้ มีคำเริ่มต้นว่าสทฺทหาสิ สิคาลสฺส ดังนี้ :-

ในสมัยนั้น ภิกษุทั้งหลายประชุมกันในโรงธรรม นั่งสนทนากันถึงโทษของพระเทวทัตว่า ผู้มีอายุทั้งหลาย พระเทวทัตชักชวนภิกษุประมาณ ๕๐๐ รูป ไปสู่คยาสีสประเทศ ให้ภิกษุเหล่านั้น ยึดถือลัทธิของตนว่า พระสมณโคดมตรัสข้อใด ข้อนั้นมิใช่ธรรม เรากล่าวข้อใด ข้อนี้เท่านั้นเป็นธรรม ดังนี้แล้วกระทำมุสาวาท อันถึงฐานะวิบัติ ทำลายสงฆ์ ทำอุโบสถสองครั้งในสีมาเดียวกัน. พระศาสดาเสด็จมาตรัสถามว่า ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย บัดนี้พวกเธอนั่งประชุมสนทนากันด้วยเรื่องอะไร ?