๕. มหาสุทัสสนชาดก เล่ม ๒๗

๔. โลมหังสชาดก (๙๔)

ว่าด้วยความแจ่มแจ้งของผู้อยู่ในป่าที่น่ากลัว

(พระโพธิสัตว์ผู้เป็นนักบวชเปลือยหาความสงัด จึงไปอยู่ป่าตามลำพัง ได้เกิดความแจ่มแจ้งขึ้นว่า)

{๙๔} [๙๔] เราอยู่ตามลำพังในป่าที่น่ากลัว ทั้งร้อนจัดทั้งหนาวเหน็บ เป็นผู้เปลือยแต่มิได้ผิงไฟ เป็นมุนีผู้ขวนขวายในการแสวงหา พรหมจรรย์

๕. มหาสุทัสสนชาดก (๙๕)

ว่าด้วยการพิจารณาสังขาร

(พระเจ้ามหาสุทัสสนะโพธิสัตว์ตรัสสอนพระนางสุภัททาเทวีว่า)

{๙๕} [๙๕] สังขารทั้งหลายไม่เที่ยงหนอ มีความเกิดขึ้นและความเสื่อมไป เป็นธรรมดา เกิดขึ้นแล้วย่อมดับไป ความที่สังขารเหล่านั้น สงบระงับได้ เป็นสุข

๖. เตลปัตตชาดก (๙๖)

ว่าด้วยการรักษาจิต

(พระบรมศาสดาทรงประมวลเรื่องแล้วตรัสว่า)

{๙๖} [๙๖] ภาชนะที่เต็มเปี่ยมด้วยนํ้ามันจำต้องประคองไป ฉันใด บัณฑิต ผู้ปรารถนาจะไปยังทิศทางที่ยังไม่เคยไปก็พึงตามรักษาจิต ของตนไว้ด้วยสติ ฉันนั้น