๙. สุวรรณมิคชาดก เล่ม ๒๗

{๗๓๘} [๗๔๖] หม่อมฉันผู้เดียวที่ตัดความเจริญ ทำความผิดต่อพระเจ้ามหาปตาปะ ข้าแต่สมมติเทพ ขอพระองค์ได้ทรงพระกรุณาปล่อย ธัมมปาลกุมารนี้เสียเถิด โปรดรับสั่งให้ตัดเท้าของหม่อมฉันเถิด{๗๓๙} [๗๔๗] หม่อมฉันผู้เดียวที่ตัดความเจริญ ทำความผิดต่อพระเจ้ามหา ปตาปะข้าแต่สมมติเทพขอพระองค์ได้ทรงพระกรุณา ปล่อยธัมมปาลกุมารนี้เสียเถิดโปรดรับสั่งให้ตัดศีรษะของหม่อมฉันเถิด{๗๔๐} [๗๔๘] ไม่มีสักคนเลยหนอผู้ที่เป็นมิตรและอำมาตย์ของพระราชานี้ ซึ่ง มีใจดีกล้าพอที่จะทูลห้ามพระราชาว่า ‘อย่าทรงปลงพระชนม์ พระราชโอรสซึ่งเกิดแต่พระอุระเลย,{๗๔๑} [๗๔๙] ไม่มีสักคนเลยหนอผู้ที่เป็นมิตรและพระญาติของพระราชานี้ ซึ่ง มีใจดีกล้าพอที่จะทูลห้ามพระราชาว่า ‘อย่าทรงปลงพระชนม์ พระราชโอรสซึ่งเกิดจากพระองค์เลย’{๗๔๒} [๗๕๐] แขนขาของธัมมปาลกุมารผู้เป็นทายาทแห่งแผ่นดิน อันลูบไล้ ด้วยแก่นจันทน์แดงมาขาดไปเสีย ข้าแต่สมมติเทพ ชีวิตของ หม่อมฉันก็คงจะดับไป

๙. สุวัณณมิคชาดก (๓๕๙)

ว่าด้วยเนื้อติดบ่วงนายพราน

(นางเนื้อประสงค์จะให้พญาเนื้อผู้สามีเกิดอุตสาหะ จึงกล่าวว่า)

{๗๔๓} [๗๕๑] พยายามเข้า ท่านพญาเนื้อ พยายามเข้า ท่านผู้มีเท้าสีทอง ตัดบ่วงที่รัดแน่นให้ขาดให้ได้ ฉันไม่ชอบอยู่ในป่าผู้เดียว

(พญาเนื้อโพธิสัตว์ได้ฟังดังนั้น จึงกล่าวว่า)

{๗๔๔} [๗๕๒] ฉันก็พยายามอยู่ แต่ไม่สามารถจะทำบ่วงให้ขาดได้ ฉันเอาเท้าตะกุยพื้นดินด้วยกำลังแรง บ่วงรัดแน่นเหลือเกินบาดเท้าฉันอยู่(นางเนื้อกล่าวขอร้องนายพรานว่า)

{๗๔๕} [๗๕๓] ข้าแต่นายพราน ขอท่านจงปูใบไม้เข้า ชักดาบออก ฆ่าฉัน เสียก่อน แล้วจึงค่อยฆ่าพญาเนื้อต่อภายหลัง(นายพรานได้ฟังดังนั้นก็เลื่อมใส กล่าวว่า)

{๗๔๖} [๗๕๔] เราไม่เคยได้ยินได้ฟังหรือได้เห็นแม่เนื้อที่พูดภาษามนุษย์ได้ แน่ะ แม่เนื้อผู้มีหน้าอันเจริญตัวเจ้าและพญาเนื้อนี้จงอยู่เป็นสุข ๆ เถิด(นางพญาเนื้อกล่าวอวยชัยให้พรนายพรานว่า)

{๗๔๗} [๗๕๕] ข้าแต่นายพรานวันนี้ฉันเห็นพญาเนื้อหลุดพ้นมาได้แล้วย่อมร่าเริงใจ ฉันใด ขอให้ท่านพร้อมด้วยญาติทั้งมวลของท่านจงร่าเริงใจ ฉันนั้น

๑๐. สุสันธีชาดก (๓๖๐)

ว่าด้วยพระนางผิวหอม

(คนธรรพ์ชื่ออัคคะถือพิณมาขับร้องในเวลาที่พญาครุฑโพธิสัตว์มาเล่น สะกากับพระราชาว่า)

{๗๔๘} [๗๕๖] กลิ่นดอกติมิระหอมฟุ้งไป นํ้าทะเลก็ดังกึกก้อง พระนางสุสันธี อยู่ห่างไกลจากนครนี้ ข้าแต่พระตัมพราชเจ้า กามทั้งหลาย เสียบแทงหัวใจข้าพระบาทอยู่