๙. สุวรรณมิคชาดก เล่ม ๒๗

วิกฺกม เร มหามิค (๑) วิกฺกม เร หริปาท (๒)

ฉินฺท วรตฺติกํ (๓) ปาสํ นาหํ เอกา วเน รเม.

พญาเนื้อผู้มีเท้าดุจทองคำ ท่านจงพยายามดึงเถิด

จงกัดบ่วงหนังให้ขาด ฉันจะรื่นรมย์อยู่ในป่าผู้เดียวไม่ได้

(พญาเนื้อโพธิสัตว์ได้ฟังดังนั้น จึงกล่าวว่า)

วิกฺกมามิ น ปาเรมิ ภูมึ สุมฺภามิ เวคสา

ทโฬฺห วรตฺติโก ปาโส ปาทํ เม ปริกนฺตติ.

ฉันพยายามดึงอยู่ก็ไม่สำเร็จ ฉันตะกุยพื้นดินอย่างแรง

บ่วงหนังอันเหนียวก็ยิ่งบาดเท้าของฉัน

(นางเนื้อกล่าวแก่นายพรานว่า)

อตฺถรสฺสุ ปลาสานิ อสึ นิพฺพาห ลุทฺทก

ปฐมํ มํ วธิตฺวาน หน ปจฺฉา มหามิคํ.

นายพราน ท่านจงปูลาดใบไม้

ชักดาบออกมาฆ่าข้าพเจ้าก่อน

แล้วจงฆ่าพญาเนื้อในภายหลัง

(นายพรานได้ฟังดังนั้นมีจิตเลื่อมใส จึงกล่าวว่า)

น เม สุตํ วา ทิฏฺฐํ วา ภาสนฺตึ มานุสึ มิคึ

ตฺวญฺจ ภทฺเท สุขี โหหิ เอโส จาปิ มหามิโค.

เราไม่เคยได้ยินหรือได้เห็นมาก่อนว่า

แม่เนื้อพูดภาษามนุษย์ได้

นี่แม่เนื้อผู้เจริญ ตัวเจ้าและพญาเนื้อตัวนี้จงเป็นสุขเถิด

(นางพญาเนื้อกล่าวว่า)

เอวํ ลุทฺทก นนฺทสฺสุ สห สพฺเพหิ ญาติภิ

ยถาหมชฺช นนฺทามิ มุตฺตํ ทิสฺวา มหามิคนฺติ.

นายพราน วันนี้ข้าพเจ้าเห็นพญาเนื้อ

พ้นจากอันตรายแล้วย่อมร่าเริงฉันใด

ขอท่านพร้อมกับญาติทั้งหมดจงร่าเริงฉันนั้นเถิด

สุวัณณมิคชาดกที่ ๙ จบ