๘. กูฏวาณิชชาดก เล่ม ๒๗

สฐสฺส สาเฐยฺยมิทํ สุจินฺติตํ

ปจฺโจฑฺฑิตํ ปฏิกูฏสฺส กูฏํ

ผาลํ เจ ขาเทยฺยุ (๑) มูสิกา

กสฺมา กุมารํ กุลลา โน (๒) หเรยฺยุํ.

การที่ท่านคิดฉ้อฉลตอบบุคคลผู้ฉ้อฉลเป็นการคิดที่ดีแล้ว

การโกงตอบบุคคลผู้โกงท่านกระทำตอบแล้ว

ถ้าหนูทั้งหลายพึงเคี้ยวกินผาลได้

ทำไมนกเหยี่ยวทั้งหลายจะพึงเฉี่ยวเด็กไปไม่ได้

กูฏสฺส หิ สนฺติ กูฏกูฏา

ภวติ ปโร (๑) นิกติโน นิกตฺยา

เทหิ ปุตฺตนฏฺฐ ผาลนฏฺฐสฺส ผาลํ

มา เต ปุตฺตมหาสิ ผาลนฏฺโฐติ.

กูฏวาณิชชาตกํ อฏฺฐมํ.

ด้วยว่า คนโกงโกงตอบคนโกงมีอยู่มากในโลก

คนอื่นผู้ล่อลวงตอบคนล่อล่วง ก็มีอยู่เหมือนกัน

ท่านผู้มีบุตรหาย ท่านจงให้ผาลแก่คนที่มีผาลหายเถิด

ขอคนผู้มีผาลหายอย่าได้ลักพาบุตรของท่านไปเลย

กูฏวาณิชชาดกที่ ๘ จบ